De geboorte

Verdriet, ongeloof en onmacht (21 weken)

Geheel onverwacht moesten onze kindjes op dinsdag 14 november 2006 geboren worden. Volledig gezond, zulke mooie en volmaakte kindjes, maar na een zwangerschap van 21 weken veel te klein om buiten de baarmoeder verder te leven…

Al het hele weekend had ik last van mijn rug. Wist vaak niet meer hoe ik moest gaan zitten, maar na een rondje lopen of een aantal oefeningen ging het wel weer. Ook de pijn in mijn onderbuik maakte ik me niet druk om. De kindjes zaten immers veel hoger, dat voelde nog goed en ik voelde ze regelmatig draaien en schoppen.
De nacht van maandag op dinsdag had ik veel pijn in mijn onderrug. Ik wist niet meer hoe ik moest zitten, staan of liggen om de pijn dragelijk te maken. Op m’n ene zij, op m’n andere zij, op m’n rug, kussentje eronder voor de steun… De hele nacht heb ik liggen draaien maar heb uiteindelijk toch nog een paar uur geslapen.
’s Ochtends wilde ik gewoon naar m’n werk gaan. Maar toen ik kromgebogen van de pijn bij de deur stond, zei Erik dat ik eerst maar langs het ziekenhuis moest gaan.
Ondertussen hadden we nog steeds niet door dat er iets ernstigs aan de hand kon zijn, dus Erik vertrok gewoon voor 3 dagen naar een project in Zuid Limburg en ik heb netjes tot half 9 gewacht met het bellen van de afsprakenlijn van het ziekenhuis.

Ik werd geholpen door een arts-assistent, kreeg een echo waarop we zagen dat alles nog goed ging. De baby’s spartelden vrolijk rond in hun vruchtwater en waren erg actief. Maar omdat ik last had van afscheiding toch ook maar een inwendig onderzoek. Toen was er opeens wel reden tot ongerustheid: Er kwam een golf vocht naar buiten en het bleek dat ik ontsluiting had.
Maar als ik ontsluiting had, had ik ook weeën gehad moeten hebben. Zo had ik die pijn nooit herkend, heb me niet gerealiseerd dat het in golven kwam…..
Ik werd meteen opgenomen en moest voorlopig strikte bedrust houden om 1 of beide kindjes te kunnen redden. Bij 27 weken kunnen de kindjes levensvatbaar zijn en bij het UMC worden zelfs kindjes van 24 weken behandeld!

Ondertussen was Erik net in Kerkrade aangekomen. Hij is meteen weer omgedraaid en zijn collega heeft hem helemaal teruggebracht naar Amersfoort!
Ik heb vriendin Alinda gebeld die meteen gekomen is om mij te steunen totdat Erik er was.

Erik kwam om een uur of 1 binnen en niet veel later werd ik weer naar de behandelkamer gebracht. De gynaecoloog maakte een echo, keek weer naar eventueel vruchtwater en ontsluiting en nam een kweekje. Daarna vertelde hij dat de bevalling in volle hevigheid was begonnen, het hoofdje was ingedaald en ik had volledige ontsluiting. Het kindje moest geboren worden en helaas kon er voor de 2e ook niets meer gedaan worden….

Het is niet duidelijk wat de weeën heeft opgewekt. Er is geen infectie, schadelijke bacterie of virus gevonden. En ook met de kindjes ging alles goed. Waarschijnlijk was de tweelingzwangerschap te zwaar voor mij, is mijn baarmoeder te snel uitgerekt waardoor er contracties (weeën) zijn ontstaan. Waarschijnlijk heeft mijn toen nog niet ontdekte coeliakie een rol gespeeld (en andersom hebben de hormonen en de traumatische ervaring van de geboorte de coeliakie getriggerd). Tenslotte kan de bacterie GSB (groep B Streptotok) een rol gespeeld hebben.
Dit is een huidbacterie die bij ca. 30% van de bevolking voor komt en meestal geen kwaad doet. Mijn gyneacoloog legde het zo uit: De meeste mensen zijn niet slecht, of tenminste niet echt slecht. Eenmaal in de zoveel miljoen zit er een Adolf Hitler of een Sadam Housein tussen. Zo werkt dat ook bij deze bacterie. Hij kan de vroeggeboorte veroozaakt hebben, hij kan schadelijk zijn voor een pasgeboren kind, maar het is niet waarschijnlijk.
En misschien waren en nog andere, nog onondekte oorzaken…
Maar wat de oorzaak ook is, in deze fase van de zwangerschap hadden ze niets kunnen tegenhouden. Weeënremmers worden op deze termijn niet gegeven. Het is nooit aangetoond dat ze zo vroeg in de zwangerschap al werken. Daarnaast hebben weeënremmers bijwerkingen als hartkloppingen en bonzen, trillingen in handen en voeten, transpireren en een opgejaagd gevoel, hoofdpijn en duizeligheid, misselijkheid en braken. Tevens kunnen deze middelen de suikerstofwisseling verstoren. Het kan ernstige ongewenste effecten hebben op moeder en kind. Daarom mag het maar kort gegeven worden.

De eerste persweeën deden erg zeer, ik wilde helemaal niet bevallen, die kindjes moesten bij mij blijven! Kennelijk heb ik me er toch aan over gegeven, want toen het hoofdje er bijna was, braken de vliezen. En even later lag er een prachtig mannetje op mijn buik: Om 16:34 is onze zoon geboren!
We konden zijn hartje zien kloppen, hij had een beetje grijpreflex in zijn handjes en gaf kracht als je tegen zijn voetjes duwde. Na iets meer dan een uur is Boris overleden en begon de volgende bevalling.

De tweede bevalling ging makkelijker. Ook hier moesten eerst de vliezen breken voordat onze dochter in een stuipligging ter wereld kwam. Twee keer flink persen…
Bij Sanne zagen we minder goed het borstje op-en-neer gaan, ze had minder reflexen, maar ze leefde toch duidelijk! Ze maakte geluidjes en probeerde zo af en toe te ademen.

Vrij snel na deze geboorte moest de placenta komen. Ze hebben er alles aan gedaan om deze los te krijgen, maar dat lukte niet. Ik had al meer dan een liter bloed verloren, bleef bloed verliezen en moest dus geopereerd worden. Maar ik wilde niet weg zolang Sanne nog leefde! Gelukkig was de OK nog niet gereed en heb ik haar tot haar dood bij me heb kunnen houden. We hebben de kindjes in een mandje gelegd, en ik ben naar de OK gereden.
Volgens Erik was ik ondertussen zo bleek, dat ik geen sproeten meer had….

Om een uur of 10 werd ik weer wakker uit de narcose. Samen met de verpleegster hebben we de kindjes gewogen en opgemeten. Daarna werd er een bed neergezet voor Erik en zijn we na een lange, verdrietige, maar zeer bijzondere dag gaan slapen…

3e bezoek gynaecoloog (20 weken)

Vanmiddag stond een uitgebreid ziekenhuisbezoek op het programma:
Eerst een gesprek met een verpleegkundige, daarna de zeer uitgebreide 20 weken echo en tenslotte een gesprek met de gynaecoloog. Helaas werd ik vanmorgen gebeld dat de echografist ziek is en de echo niet door kon gaan…. Vooral voor Erik erg jammer, want hij merkt nog erg weinig van die 2 kleintjes in mijn buik. Hij ziet dat ik een buik krijg, dat ik mijn broeken niet meer pas en dat ik veel minder energie heb, maar hij kan ze nog niet voelen zoals ik. Sterker nog: Als hij zijn hand op mijn buik legt, worden ze spontaan rustig!
Vriendinnen hadden het over ‘vlindertjes in je buik’, te voelen vanaf de 20-ste week. Nou, ik voelde al beweging in de 16e week en dan geen ‘vlindertjes’, maar fikse schoppen en draaiende lichaampjes!

Ondanks de teleurstelling toch naar het ziekenhuis getogen voor de normale controle. Zoals ik de vorige keer heb uitgelegd, is het verpleegkundigen-spreekuur in het leven geroepen om de normale gang van een zwangerschap uit te leggen. Een gynaecoloog heeft hier vaak weinig tijd voor dus aan de hand van een vragenlijst zijn we geïnformeerd over o.a. kraamhulp, zwangerschapscursussen en borstvoeding.
Daarna door naar de gynaecoloog voor het medische verhaal. De krampen in mijn buik, de pijn in mijn banden, de rugpijn, de vermoeidheid en de steek onder mijn linker borst zijn volgens hem allemaal ‘normale klachten’. Hier zal ik de komende 4 maanden mee moeten leven… En net toen ik op de behandeltafel lag voor een kleine echo, werd duidelijk dat er toch een vervangende grote echo gemaakt kon worden!!!
Even voor de duidelijkheid: De gynaecologen zelf hebben een soort draagbaar echo-apparaat waarmee ik elke controle nagekeken wordt. Hierop kan je zien hoe de kindjes liggen en of de hartjes kloppen. Een echte echoscopie echter, is ook voor ons leken veel duidelijker en hiermee kunnen ook echte metingen worden gedaan en afwijkingen worden geconstateerd.

Dus wij naar een andere kamer, waar de echokop op mijn buik werd gezet:
Heel duidelijk was zichtbaar dat kindje A zich aan de linker kant van mijn buik begeeft en kindje B aan de rechter kant, kont aan kop. Het tussenschot is ondertussen zo dun geworden dat ze elkaar regelmatig aanraken en elkaar schoppen en stompen. Ach, zo tonen liefdevolle broers en/of zussen immers hun genegenheid 😉
Wij zagen heel duidelijk de ribbetjes, de hartkamers, armpjes, beentjes, handjes en vingertjes. Ongecontroleerde bewegingen, handjes die vuistjes maken, fantastisch!
Ze groeien allebei goed, hebben een hoofdje van 6,4 cm doorsnede en ook de omvang van het lichaam en de lengte van de beentjes zijn nagenoeg gemiddeld!

En….. We weten nu wat het zijn! Erik wilde het eigenlijk niet weten (en ik wel). Ik had het voorstel gedaan om het dan niet de 20e week te vragen, maar bv de 28e week. We hadden het er niet meer over gehad, omdat de echo toch niet meer door zou gaan. Maar toen de gynaecoloog vroeg of we het wilden weten, zei Erik dat als ik het echt zo graag wilde weten, we het dan maar moesten vragen. De gynaecoloog is niet helemaal zeker over kindje A (links), maar verwacht dat het een meisje is. Van kindje B is hij nog minder zeker, hij denkt dat het ook een meisje is. Eerlijk gezegd geloof ik het niet: het kindje rechts voelt niet als een meisje…

2e bezoek gynaecoloog (16 weken)

Gister zijn we voor de 2e keer naar de gynaecoloog geweest:
Ze vraagt hoe het met me gaat, controleert mijn buik en maakt weer een echo. Ze zegt dat Erik maar extra goed voor mij moet zorgen en me regelmatig een rugmassage moet geven 😉
Bij het controleren vertelt ze dat bij een normale zwangerschap de bovenkant van de baarmoeder in de 16e week tot halverwege de navel en het schaambeen komt, bij mij zit die er nu al boven m’n navel! 50 jaar geleden zou dit een reden zijn om aan een tweeling te denken….
Ook laat ze ons zien hoe we de kindjes kunnen voelen: Hand op de buik, even aanduwen om te laten weten dan je er bent en dan afwachten of ze er op reageren. Helaas voelt Erik nog niets, maar ik voel ze een beetje duwen, een beetje bewegen!
Ook bij de echo is alles goed. We kunnen minder duidelijk zien waar we naar kijken dan de vorige keren, maar het is fantastisch om weer die hartjes te zien kloppen! En het minder duidelijke zicht, zal dat liggen aan de apparatuur, de persoon die de echo maakt of omdat de kleintjes groter zijn geworden? Ook zijn ze erg rustig, dus kunnen we ze maar in 1 houding bekijken, wat ook niet bevorderlijk is voor de duidelijkheid.
Ach, alles is goed en dat is het belangrijkste! Over 4 weken moeten we terugkomen. Hebben dan eerst een gesprek met een verpleegkundige en daarna een uitgebreide echo. Bij een verloskundige wordt uitgebreid ingegaan op de normale gang van zaken tijdens een zwangerschap zoals de klachten, de cursussen en de kraamhulp. Maar bij een tweeling-zwangerschap word je begeleid door de gynaecoloog en wordt dit nog wel eens vergeten. Vandaar dat het verpleegkundige-spreekuur in het leven is geroepen.
De echo is de normale 20 weken echo, die elke zwangere vrouw tegenwoordig krijgt. Alleen bij mij nemen ze hier 2 keer zo lang de tijd voor!

Verder gaat alles goed. Ik ben iets minder moe en de pijn in mijn rug is ook dragelijker. Het wordt moeilijker om me goed te kleden, een aantal broeken past niet meer, shirtjes worden te kort en aan die zwangerschapsdingen wil ik eigenlijk nog niet beginnen!
Erik en ik hebben het erg druk op het werk en in het weekend met leuke afspraken. Daarnaast zijn we begonnen met de verbouwing van de keuken…

Kortom, erg druk, maar tussendoor neem ik genoeg tijd om te rusten en vroeg m’n bed in te kruipen!

1e bezoek gynaecoloog (12 weken)

Maandag ben ik voor het eerst naar de gynaecoloog geweest. Was ik best wel zenuwachtig voor: Bij ‘gynaecoloog‘ krijg ik beelden van een norse man met een grote tang. Gelukkig was het een hele aardige vrouw, die goed de tijd voor mij nam, die al mijn vragen uitgebreid heeft beantwoord en nog veel meer heeft uitgelegd. Mijn bloeddruk en gewicht werden gemeten en daarna mocht ik weer naar de echo-kamer omdat de gynaecoloog het tussenschot wilde zien. – Op de vorige echo-foto’s is goed te zien dat de baby’s in 2 verschillende vruchtzakken zitten. Bij een 1-eiige tweeling is het tussenschot 2 lagen dik (of afwezig) en bij een 2-eiige tweeling 4 lagen dik. De lagen kan je natuurlijk niet zien, maar aan de dikte van het tussenschot is veel af te leiden. Dit kan je alleen in het begin van de zwangerschap zien, vandaar dat ook de gynaecoloog dit met eigen ogen wilde bekijken. Bij mij is er een dik tussenschot, het is dus zeer waarschijnlijk dat het een 2-eiige tweeling is! –

Ik kon al meer op de echo zien dan de week daarvoor: Niet alleen waren de 2 zichtbaar gegroeid (nu zo’n 5,5 cm zithoogte), maar waar we vorige week armpjes en beentjes konden zien, zag ik nu vingertjes, teentjes en zelfs een paar gezichtuitdrukkingen (een gaap)!

Omdat het een tweeling is, zal ik waarschijnlijk rond de 30e week moeten stoppen met werken (= januari). Ik moet in het ziekenhuis bevallen en zal daarna waarschijnlijk meer kraamhulp krijgen. Dit laatste moet ik nog gaan regelen, net zoals de kinderopvang en de erkenning en het ouderlijk gezag voor/door Erik..

Er werd regelmatig gevraagd of tweelingen in onze familie zitten: Erik’s opa heeft tweelingzussen. Maar een 2-eiige tweeling komt van moeders kant en voor zover ik kan nagaan komen er in mijn familie geen tweelingen voor. Het is dus echt een toevalstreffer!

Met mij gaat het goed. Mijn vermoeidheid en rugpijn worden iets minder en ik hoop dat dit binnenkort verdwijnt (zoals in de boekjes wordt aangegeven).

Ik heb vorige week op mijn werk verteld dat ik zwanger ben en iedereen is erg enthousiast, bied hulp aan en ik heb zelfs een mooie bos bloemen van mijn kamergenote gekregen!

Het zijn er twee! (11 weken)

Twee kloppende hartjes, vier beentjes, vier armpjes!

Gister de eerste echo gehad, ook wel termijnbepaling genoemd. En wat blijkt: In plaats van 1 kindje zitten er 2 in mijn buik!
Zeer waarschijnlijk een 2-eiige tweeling, dus kunnen 2 jongetjes, 2 meisjes of een jongetje en een meisje zijn! (Ook 4 namen verzinnen, oefff…)
Heel bijzonder om 2 bewegende lichaampjes in mijn buik te zien, slapend, koppeltje duikelend toen ik mijn buik te veel bewoog, met gezichtjes, handjes en voetjes en al! Steeds meer begin ik me te realiseren dat er nu echt over 7 maanden een klein mensje aankomt, nee zelfs twee kleine mensjes!
(Uitgerekende datum 6 maart 2007, is inclusies 3 weken tweeling-speling)

De studeerkamer kan nu gewoon studeerkamer blijven, die is te klein voor 2 wiegjes. Dus het is maar goed dat Bram nog geen grote giraffe op de muur heeft getekend! Ach, er is zo veel dat nu anders moet dan we in eerste instantie gedacht hadden, maar we hebben nog volop de tijd om dat allemaal te regelen! Ik zal nu niet meer door de verloskundige begeleid worden, maar door de gynaecoloog. Betekend ook extra veel van die fantastische echo’s!

Twee streepjes!

Test gedaan en…. Twee streepjes! Kan het niet helemaal bevatten, ga naar Erik toe die achter de computer zit en laat hem het staafje zien. Dit keer reageerde hij totaal niet nuchter. Hij heeft de hele avond lopen stralen en kwam mij regelmatig een zoen geven. Was natuurlijk wel meteen practisch bezig: Nu moeten we weer gaan verbouwen, hebben we al iets gepland in maart? En natuurlijk: Wanneer kan ‘het verwekt zijn’?

Ik daarentegen moet er nog erg aan wennen. Het lijkt als de eerste keer dat we een verre reis maakten: Je verwacht van te voren dat in zo’n ander land (Zimbabwe) alles anders zal ruiken, proeven, voelen. Maar eenmaal daar aangekomen, blijkt dat er veel meer overeenkomsten zijn dan verschillen. Nu heb ik ook het idee dat ik me anders moet voelen, maar (afgezien van een beetje slaapgebrek en een beetje opgewonden gevoel) heb ik nergens last van! Moet er nog erg aan wennen…