Controle (39w3d)

De gynaecoloog vraagt hoe het met mij gaat. Tja, ik heb regelmatig harde buiken, soms pijnlijk. Ik heb zo af en toe een zeurderig gevoel in mijn onderbuik. En ik heb zo af en toe vochtverlies, maar denk dat het geen vruchtwater is.
Ze voelt aan mijn buik, luistert naar het hartje en stuurt me daarna door naar de afdeling verloskunde (de controles zijn op de poli verloskunde) om te laten controleren of het echt geen vruchtwater is.

Zo lag ik 2,5 jaar geleden te wachten op Eva.
Zo lag ik vandaag ook weer te wachten op de uitslag.

 

 

 

Op de afdeling krijg ik een bed, een zeiltje om eventueel vruchtwater op te vangen en banden om mijn buik voor een hartfilmpje te maken en eventuele weeenactiviteit te controleren.

Het hartfilmpje is uitstekend!
Er was helaas geen vocht om te controleren.
Maar het was leuk te ontdekken dat mijn harde buiken al heel regelmatig kwomen. De bevalling begint echt zo langzamerhand…

Nog geen nieuws (39w2d)

Op Jonge Gezinnen lees ik: “Het einde komt nu in zicht. Misschien ga je deze week al wel bevallen, maar het kan ook nog wel drie weken duren.
Ah nee! Niet nog 3 weken wachten!
Regelmatig denk ik dat de bevalling begint. Maar dat blijkt tot nu toe elke keer loos alarm.

Op Babybytes lees is: “Je bent waarschijnlijk sneller geïrriteerd, moe en vergeetachtig.
Volgens Erik wel ;-). Ook hij kijkt uit naar de bevalling!

Zelfs een boodschap doen kan al vermoeiend zijn. Probeer je rust te pakken nu het nog kan. Bevallen kost veel energie, en ook daarna zul je nog weinig kunnen uitrusten.
Ik trek me maar weer terug op de bank. Erik aan het werk, Eva naar de creche, na een druk weekend ben ik weer toe aan rust…
Bij elke nieuwe fase van de dag, bedenk ik weer hoe we het beste onderdak voor Eva kunnen regelen, wat wij haar moeten vertellen, wat wij mee moeten nemen naar het ziekenhuis en hoe wij het snelste bij het ziekenhuis komen. Vermoeiend hoor!

Stokke Newborn (38w5d)

Eva kreeg haar Tripp Trapp kinderstoel toen ze bijna een half jaar was. Zie 27 november 2008.
Jammer dat Eva niet eerder bij ons aan tafel kon zitten. Want juist rond etenstijd was ze (net als veel andere kindjes aan het eind van de dag) erg onrustig. Wij waren er erg blij mee, eindelijk kon ze gewoon ‘mee-eten’ en meekijken tijdens het eten. En nog steeds zijn we erg blij met het degelijke ontwerp van de Tripp Trapp!
De Tripp Trapp voor ons Klavertje staat al klaar bij oma. Die heeft h’m goedkoop op de kop kunnen tikken via haar werk!

Sinds kort heeft de Tripp Trapp een Newborn Set, waardoor baby’s wel mee aan tafel kunnen zitten! Ik zou h’m graag als kraamcadeautje willen hebben, maar vind het eigenlijk te duur voor een paar maandjes. En misschien blijft dit kleintje wel heel rustig in de box liggen, als wij aan het eten zijn…
Aan de andere kant is het natuurlijk Stokke-kwaliteit, en zou na dat half jaar ons nichtje/neefje gebruik kunnen maken van de Newbornset!

Ezel (38w4d)

Afgelopen maandag ging ik naar de Ikea. In de Ikea nam ik de verkorte route, want de lange route red ik echt niet meer in mijn conditie. Maarja, moest toch achterin de winkel zijn voor gordijnen (niet gekocht) en opbergdozen (wel gekocht). Uiteindelijk stond ik bij de kassa, bleek dat ik mijn portemonnee was vergeten….
Dus weer naar huis, portemonnee halen en (tja, elk nadeel heeft z’n voordeel) even lunchen bij Ikea. Ja, ik weet het, de Zweedse balletjes zijn niet gegarandeerd zonder gluten-besmetting, maar ik waagde het voor deze ene keer er op.
Thuis gekomen bleek dat de gekochte kapstok (voor alle kinderjasjes, -tasjes en -sneeuwbroeken) een deukje vertoonde en dat ik alweer nog een keertje naar de Ikea moet…

Vandaag ging ik samen met Eva boodschappen doen. Eigenlijk te laat, ging pas om 11 uur weg, en normaal eten we om half 12 een boterham. Waar ik zelf binnen een kwartiertje uit en thuis ben, duurt dat met kind toch wel minstens een uurtje. Vooral als het mooi weer is, mevrouwtje aan alle bloemetjes wil ruiken, de glijbaan van het schoolplein wil uitproberen en we diverse buren tegen komen.
Nu was het niet mooi weer, zat Eva netjes in de wandelwagen, dus alle succes om weer snel met boodschappen thuis te zijn. Stonden we met een volle mand bij de kassa, bleek dat ik mijn portemonnee was vergeten…
Weer naar huis. Eva bij de buurvrouw gedropt en met steeds meer pijn in mijn schaambeen de boodschappen gehaald. Gelukkig had ik de wandelwagen nog als boodschappenmandje 😉
Wat was ik blij toen we na de boterham eindelijk in bed lagen!

Verwachtingen (38w4d)

Ook al ben ik volledig klaar met deze zwangerschap, voor een baby ben ik nog niet helemaal klaar. Onderbroken nachten, zo’n mensje dat weer volledig afhankelijk is, weer volledig geleefd worden en nauwelijks tijd voor mezelf hebben. Ik was net zo blij dat Eva zichzelf een beetje kan verzorgen (zelf uitkleden en met een klein beetje hulp aankleden, gaat meestal zelf spelen als ik dat vraag).
Aan de andere kant lijkt het mij heerlijk, zo’n klein hummeltje tegen mij aan. Kijken naar alles wat ik herken, uit Erik, uit mezelf, uit zijn/haar broertje en zusjes en uit ons contact dat ik nu heb via mijn buik. Ik kijk uit naar de voedingen. En naar het showen aan het kraambezoek.
Ons kleintje is nu al een stuk groter dan Eva was, toen ze geboren werd. Al bijna een kilo zwaarder! Ik denk dat hij/zij donkere haartjes heeft. – Eva riep heel hard NEE toen ik dat zei, en wees op haar eigen helblonde haar –
Tenslotte probeer ik toch nog van deze zwangerschap te genieten. Het is immers mijn allerlaatste zwangerschap, ik weet zeker dat ik hierna nooit meer zwanger wil worden!
Ik geniet van de kleine trappeltjes in mijn buik. Van de hik die het kindje soms heeft. Van het extra goed voor mezelf zorgen en mezelf lekker verwennen. En van de goede smoes om steeds minder te hoeven (en te kunnen) doen.

Controle (38w3d)

Mijn gynaecoloog constateert dat ons kindje goed is ingedaald. Ik vraag of hij (hierdoor) iets kan voorspellen over wanneer de bevalling begint. Nee, er zijn zelfs vrouwen die nog 3 weken doorlopen met 4 cm ontsluiting! Maar, zegt hij, ik heb zondag dienst, zullen we afspreken dat je dan komt bevallen?

Overigens is alles nog steeds goed. Ja, zo af en toe (oefen?) weeën, snel vermoeid en die pijn in mijn schaambeen. Maar mijn bloeddruk is nog steeds goed (65/120) en ik ben zelfs afgevallen ten opzichte van vorige week! Maar vorige week had ik bergschoenen aan, vanwege de sneeuw, zou dat er iets mee te maken hebben? 😉

Spanning? (38w1d)

Meestal wacht ik rustig af wanneer ons kleintje komt. Doe wat klusjes in huis, speel met Eva en lees een boekje. Probeer me een beetje voor te bereiden om de komst van Klaver.
Maar soms realiseer ik me dat het ook nu nog fout kan gaan. Ik ken te veel verhalen van kindjes die toch niet gezond blijken, die bijvoorbeeld door zuurstofgebrek een achterstand krijgen of die rond de geboorte overleiden.
Ook ken ik te veel verhalen van moeders die niet (relatief) ongeschonden uit de bevalling komen. Zo heeft mijn schoonzusje na de bevalling (nu 7 maanden geleden) een aantal keer een insult gehad. Waardoor ze nu nog steeds niet alles kan. Zo heeft een roeimaatje zo’n tik gehad van de bevalling, dat ze nu (2 jaar later) nog steeds gedeeltelijk in de ziektewet zit.
Gelukkig gaat het meestal goed, en ook ik heb het gevoel dat deze bevalling ‘gewoon’ goed zal gaan!