Maarten van Roozendaal – Anniek

Zanger, liedschrijver en theatermaker Maarten van Roozendaal is gisteren op 51-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van kanker.

Maarten van Roozendaal heeft nimmer een groot publiek getrokken. Daarvoor was hij te somber en te ingewikkeld. Hij had ook geen behoefte aan televisieoptredens in flauwekulprogramma’s om zijn populariteit te vergroten. Op zijn bescheiden publiek heeft Van Roozendaal echter een onuitwisbare indruk gemaakt. Zijn persoonlijke liedjes kunnen bijna niet door anderen worden gezongen, en zullen dus waarschijnlijk steeds minder te horen zijn. Maar zijn oeuvre krijgt een ereplek in de schatkamer van de kleinkunst.
(Bron: Volkskrant)

Hij schreef een prachtig nummer over Anniek, een meisje dat sterft nét voor haar geboorte.

Maarten van Roozendaal – Anniek

Maarten-van-Roozendaal

Boek: Altijd een kind te kort

Op twitter zie ik een link naar een symposium over Zorg(en) na Pertinale sterfte. Hier wordt een boek gepresenteerd over zwangerschap na perinatale sterfte. Het eerste boek over zwnagerschap na perinatale sterfte: Altijd een kind te kort

“Vrouwen die zwanger zijn of willen worden na het verlies van hun baby krijgen te maken met de confrontatie tussen de nog recente ervaring van dood en de ervaring van nieuw leven. In hun situatie is het moeilijk zich te identificeren met de groep van zwangere vrouwen die deze ervaring niet hebben. Dit handboek behandelt de verschillende fases: zwanger worden, zwanger zijn, de bevalling, en het ouderschap daarna. Goede informatie helpt de moeder bij het herwinnen van vertrouwen in zichzelf, in haar lichaam en in de medische zorg. Ook zorgverleners krijgen inzicht in de specifieke problematiek van deze vrouwen doordat er handreikingen voor een betere professionele begeleiding worden geboden.”

Heb ik zo’n boek gemist toen ik weer zwanger was?
Ja! Ik voelde me heel erg onbegrepen. Iedereen vond dat ik blij moest zijn met deze zwangerschap en ging er in mijn ogen aan voorbij dat het voor mij niet altijd alleen maar blijdschap was.
Gelukkig had ik destijds wel hulp van een maatschappelijk werkster en gaf mijn werk mij alle ruimte om minder te werken. Daarnaast mailde ik met vrouwen die ik kende van Lieve Engeltjes en ook weer zwanger waren. Maar zo’n boek zou mij ook thuis in de moeilijke uurtjes wat extra steun geven, woorden geven die ik zelf niet meer had.

Tweelingmama’s

Een jaar geleden mailde ik met Suzanne over haar website en boek twinspiratie. (klik hier voor mijn blog hierover).

Vandaag kreeg ik haar boek toegestuurd. Twinspiratie voor tweelingouders, van baby tot tiener.
Een praktisch en herkenbaar boek over opvoeden. Leuke voorbeelden, goede tips.
Ook voor een ouder die geen tweeling opvoedt.

Het meest geïnteresseerd was ik natuurlijk in het hoofdstuk ‘het verlies van een tweeling(kind)‘. Het hoofdstuk waar ik aan meegewerkt heb.
Ik wilde meewerken aan dit boek omdat ik me kapot erger aan (zwangerschaps) boeken waarin alleen maar op de roze wolk wordt ingegaan. Waar het ergste dat je kan overkomen opgezette voeten is. het negatieve aspect hoeft absoluut niet de boventoon te voeren, maar het belichten in een klein hoofdstukje kan mijns inziens absoluut geen kwaad.

Destijds heb ik veel nagedacht: Wat is het verschil tussen het verlies van een eenling en het verlies van een tweeling? Wat is het verschil tussen het verlies van beide kinderen en het verlies van een van de kinderen? Suzanne verwoord dit mooi in haar boek:

Het verlies van een kindje tijdens de zwangerschap blijft een zeer aangrijpende gebeurtenis.

Als je kinderen eenmaal geboren zijn, zul je niet alleen afscheid moeten nemen van je overleden kindje(s), maar ook van het tweelingouderschap.

Het kan zeer verwarrend zijn om vlak voor of direct na de bevalling één kindje te verliezen. Je krijgt dan te maken met de ingewikkelde situatie waarin verdriet en blijdschap samen vallen. Het is erg ingewikkeld om hiermee om te gaan. Het is voor veel ouders lastig om ruimte te geven aan het verdriet om het overleden kindje en tegelijkertijd het andere kindje liefde en aandacht te geven.
Tegelijkertijd kan het overlevende tweelingkind ook troost bieden. Juist omdat het een belangrijke reden is om door te gaan met je leven. Je wordt min of meer gedwongen om je verdriet een plek te geven, want je andere kind heeft jouw liefde en aandacht nodig.

Het kan best een tijd duren voordat het verdriet een plek heeft gekregen. Voor sommige ouders blijft het verdriet lang in de weg zitten, omdat ze door het levende tweelingkind steeds worden herinnerd aan hun overleden kindje. Zo zal de verjaardag van de tweeling altijd een dag van blijdschap en een dag van rouw zijn.

Veel mensen hebben er moeite mee om te praten over een overleden kind. Vrienden en familieleden doen soms hun uiterste best om dit onderwerp te vermijden. Maar voor de ouders is het belangrijk dat er ook aandacht is voor het feit dat het andere kindje ook heeft bestaan. En dat geldt natuurlijk ook voor ouders die beide kindjes hebben verloren.

Boris & Sanne, 6 jaar later

6 jaar geleden werd ik moeder. Na een uurtje moest ik mijn kindjes weer laten gaan. Boris & Sanne. Mooie, veel te kleine kindjes…

Vandaag is het weer 14 november, het blijft een rare dag. Het was niet echt verdrietig. De pijn is weg, het grote verdriet is weg, met het verlies (en alles wat daarbij hoorde en hoort) heb ik leren leven. Ons gezin is compleet. Een rare dag. Niet echt verdrietig, maar ik ben wel een stuk emotioneler. ’s Ochtends komt een vriendin langs. We praten over Boris & Sanne, over de afgelopen jaren, over het verschil tussen de emoties van toen en nu. Vier jaar na hun geboorte vond ik heel moeilijk. Vier jaar is een belangrijk getal in een kinderleven, een start van een nieuw leven. Daarna werd het ‘makkelijker’. Mirthe werd geboren, ons gezin is compleet. Als Boris & Sanne waren blijven leven, waren Eva en Mirthe er niet geweest. En daar moet ik niet aan denken…

’s Middags gaan we met z’n viertjes naar de dierentuin. Toevallig kom ik een roeivriendin tegen. Haar neefje N. van 1,5 is vorige week overleden. Zo verdrietig… Maar voor mij ook extra mooi dat ik haar vandaag tegen kom.
Zij praat over het verdriet van haar broer en schoonzus, dat hij al weer aan het werk is en dat rouwverwerking natuurlijk niet tegelijk gaat. Dat hij zijn leven nu oppakt, en misschien de klap over een jaar krijgt. Zij weet niet hoe haar schoonzus dat vindt, hoe zij daar mee om gaat.
Zijzelf vindt het moeilijk om te merken hoe makkelijk zij het normale leven weer oppakt.

We gaan naar het baby-olifantje en drinken koffie met gebak (ik een meegebrachte glutenvrije gevulde koek en Mirthe glutenvrije smarties). Spelen uitgebreid in de speeltuin en staan neus-aan-neus met een luiaard. In het zonnetje, onder de prachtige herfstkleuren.Een heerlijke middag!

’s Avonds in bed ben ik wel verdrietig. Niet eens om het verlies van Boris & Sanne. Maar om het verdriet, de verdoofdheid en de intense eenzaamheid die ik daarna voelde. Mijn eigen verdriet van toen en het verdriet van nu voor de ouders van kleine N. lopen door elkaar heen.

molentjes

Als je van Midsland naar zee fietst, kom je langs een gedenk-monumentje. Een paar molentjes, vlinders en een foto van een meisje van een jaar of 6: Marlies.

Eva vindt het monumentje razend interessant. Ze wil er regelmatig langs fietsen en even stil staan. Wat is er met dat meisje gebeurd? Waren haar papa en mama er bij? Waarom zijn die dan niet dood? Zullen wij er ook een molentje neerzetten?
Bij gebrek aan molentje legt ze een paar schelpjes neer.

Ook terug in het vakantiehuisje blijven de vragen:
Dat meisje ligt daar niet he? Want anders zouden die molentjes in haar prikken, haar kapot maken.
Oma als jij later dood bent, krijg jij van mij ook molentjes.


Eenmaal weer thuis, achter de computer zoek ik uit wat er gebeurd is:
Richard en Carolien Harleman gaan al jaren met hun gezin op vakantie naar Terschelling, hun geliefde waddeneiland. Het gezin komt daar tot rust en geniet van elkaars aanwezigheid. Zo ook in de zomer van 2004. Samen met familie gaan ze twee weken naar Terschelling. De derde dag van de vakantie gaan de twee gezinnen naar het strand. Marlies, zes jaar, wil liever niet zelf fietsen. Carolien: ‘Ze wilde bij mij achterop, maar ik was beladen met brood en spullen dus dat kon niet. Ze mocht daarom naast Femke fietsen, haar grote nichtje.’

Op een onoverzichtelijk fietspad, langs een weg bij de duinen, rijden Femke en Marlies voorop. De rest volgt. Dan ziet Richard vanuit zijn ooghoeken een vrachtwagen aan komen. Richard ziet dat Femke en Marlies bij een oversteekplaats aankomen en probeert hen met geroep te laten stoppen. Maar het waait stevig en de meisjes horen hem niet. Femke ziet de vrachtwagen op tijd en stopt, maar Marlies kan niet meer remmen.”

Afgevallen namen

In het vervolg op mijn vorige blog: Welke namen zijn er afgevallen in dat proces?
 
Namen die meteen zijn afgevallen omdat onze neefjes/nichtjes/buurkinderen (nagenoeg) zo heten of omdat 1 van ons 2 het niet leuk (genoeg) vind:
Hannah
Tessa
Sofie
Emma
Julia
Joep
Gijs
 
Namen die afvielen toe we wisten dat het een meisje was:
Ben, Bob en David
Max, Stein, Stijn
 
Namen op ons lijstje, die het toch niet zijn geworden:
Ilse
Lotte
Liza
Lise

hoeveel kinderen?

In tijdschriften voor jongere vrouwen (Viva, Flair) staat meestal ‘relatie…’, ‘kinderen….’
In het tijdschrift voor vrouwen rond de 40 (Esta) staat ‘woont met…’. Dit vind ik een hele goede, hierdoor hoef je niet alle ingewikkelde relaties te vertellen, maar alleen hoe op dit moment jouw situatie is!
En laatst las ik het tijdschrift Plus (voor vrouwen van boven de 60) en daarin stond ‘2 kinderen van wie 1 overleden’.

Zou dit alles aan het tijdschrift liggen, of aan de doelgroep die steeds meer ‘bagage’ heeft?

There is no foot too small that it cannot leave an imprint on this world

Surfend op facebook, verschijnt er opeens een foto in mijn scherm. Een foto van een hand die 2 hele kleine voetjes vast houdt.  Ik schrik. De voetjes van dit kindje zijn net zo klein als de voetjes van mijn Boris* & Sanne*.
Ik ben benieuwd naar het verhaal er achter. Waarom komt zo’n intieme foto zomaar op mijn beeldscherm?

Op de site van The Blaze vind ik het volledige verhaal:
Jubilee is het 20e kind van de familie Duggar, de sterren van de tv-serie “19 and Counting”. Op 8 december 2011 bleek tijdens een echo dat het kindje niet meer leefde. De familie heeft mooie foto’s laten maken die ze uitdeelden op de herdenkingsdienst. Een nicht van de familie plaatste deze foto op twitter en veroorzaakte hiermee een rel: Veel mensen vinden het maken van deze foto’s (of het verspreiden hiervan) smakeloos.
 

Ik vind het een hele mooie foto!
Maar ik snap het commentaar. De foto is te intiem om onverwacht op je beeldscherm te krijgen.

Steun?

Suzanne schrijft: Ik denk dat het voor lotgenoten een steun kan zijn om te lezen hoe andere ouders dit ervaren hebben.
Ook in de statistieken die google bij houdt over mijn website, zie ik dat mensen met zoekwoorden als ‘verlies kind’ op mijn website komen. Vandaar hierbij een paar tips/citaten waar ik tijdens het rouwproces om Boris & Sanne veel aan gehad heb.
 
  • Ga elke dag een uurtje te neuroten: Alle gevoelens van angst, verdriet, boosheid naar boven laten komen, onder woorden proberen te brengen, volledig in op gaan. Zoals wij zelf ook weten, vallen gevoelens niet te onderdrukken. Je kan er maar beter aandacht aan schenken. Dat helpt je om de rest van de dag op een relatief normale manier door te komen.
  • Het verdriet om het verlies van een kind bestaat in feite uit 2 delen: De ongewenste kinderloosheid en het verlies van dit kindje, juist dit kindje, die je gekoesterd en bewonderd hebt, waar je zo veel van gehouden hebt en nog steeds heel veel van houdt.
  • Overigens mag een mens zichzelf best een beetje zielig vinden. Want, zo stond in het gratis krantje DAG, jezelf zielig vinden helpt tegen depressie. Volgens de Amerikaanse psycholoog Mark Leary is jezelf zielig vinden (zelfcompassie) een betere reactie op tegenslag dan jezelf op de kop geven. Daarmee voorkom je veel depressie, woede en verdriet. Zelfcompassie betekent: begrip tonen, aardig zijn, beseffen dat het normaal is om fouten te maken en ophouden jezelf te kwellen met nare gedachten.
  • In de moeilijkste tijd van het verlies zit je zo in je eigen verdriet en je eigen manier van verwerken dat het heel moeilijk is om er ook voor je partner te zijn. Maar het is niet erg als je een tijdje even niet dichtbij elkaar staat. Dat mag, je doet het ook allebei anders. Zolang je maar wel oog voor elkaar blijft houden.