De klap?

Was dit ‘de klap’ of gewoon omstandigheden?
Deze week was moeilijk. Ik was een beetje ziek, last van mijn darmen en van mijn maag. Een opgezette buik alsof ik 5 maanden zwanger was. Dat had ik nu ook bijna moeten zijn, extra moeilijk…
Eerst dacht ik dat ik gluten binnen had gekregen, of dat ik last had van spanningen. Maar ik denk dat het vooral een virusje is: Eva heeft ook een paar keer over gegeven, mijn ouders zijn ook allebei ziek geweest en ook een collega klaagde over buikpijn.

‘s Nachts regelmatig naar de wc, slecht slapen, pijn in mijn buik. Ondanks dat toch aan het werk en elke dag lastige gesprekken met boze burgers.
“Heeft u kinderen? Dat kan ik me niet voorstellen.”

Spanningen, want deze week hadden we het nagesprek bij de gynaecoloog. De uitslagen van de gedane onderzoeken zijn bekend: Het was een jongetje en hij had inderdaad anencefalie…
Ook hebben we gesproken over een eventuele volgende zwangerschap. Normaal moeten vrouwen met een zwangerschapswens 0,4 mg foliumzuur per dag slikken. Dit om neurale buisdefecten (waar een open schedeltje onder valt) te voorkomen. Echter, vrouwen met een voorgeschiedenis, worden geadviseerd 5 mg foliumzuur per dag te slikken (dus 12 keer zo veel).
1 probleempje: de voedingssupplementen foliumzuur 5 mg die bij de apotheek te krijgen zijn, bevatten gluten. Ook de vulstof die ze gebruiken om zelf hun pillen te draaien, bevalt gluten.
Nu moet ik dus elke dag 12 pillen gaan slikken, of toch die pillen via internet kopen.

Maar de druppel die de emmer liet overlopen (lees mij een flinke huilbui bezorgde) was het bericht dat mijn buurvrouw zwanger is, nu 12 weken. En ondanks dat ik het haar heel erg gun, vind ik het ook erg moeilijk. Ik denk aan hoe het had kunnen zijn: Samen naar zwangerschapsyoga, tegelijk zwangerschapsverlof, 2 buurkindertjes die bijna even oud zijn…

Vervolg?

What shout you do if you was her? If you knew that you would become very sick en would die in a couple of years?
Ik zit rustig tv te kijken, een ziekenhuisserie. En opeens komt die zin voorbij.
In een flits denk ik: Ik zou ophouden met onze wens om nog een kindje te krijgen. Ik zou gaan genieten met z’n 3-tjes.
Ik schikt van deze ingeving en vraag me af waarom ik nu wel zo graag nog een 4de kindje wil…

Mijn internist adviseerde mij om blij te zijn met wat ik heb. Liever 1 levend en gezond kind en 1 gezonde moeder, dan een moeder van meerdere kinderen die in de kreukels ligt. Maar hij beseft dat er geen medische gronden zijn voor dit advies en weet dat een kinderwens niet te sturen is.

Dat 4 zwangerschappen (waaronder een tweelingzwangerschap) hebben geleid tot maar 1 rondlopend kindje, is ‘domme pech‘. De redenen dat 3 zwangerschappen niet goed zijn afgelopen, hebben (voor zover we weten) niets met elkaar te maken. Ja, de Coeliakie kan een rol gespeeld hebben, maar was niet de enige reden.

Ik ben niet levensbedreigend ziek. Ik hoop nog heel lang, gelukkig en gezond te leven. En daarbij hoort onze wens voor nog een kindje, een speelmaatje voor Eva. Een spannende en onzekere zwangerschap heb ik daar voor over. En een zwangerschap is toch ook een beetje leuk, bijzonder?

Twee weken later

Sinds gister ben ik weer aan het werk. Ondanks dat ik vorige week dacht dat het lichamelijk goed genoeg ging, ging het de dag daarna toch niet. Buikpijn, vloeiingen…
Als ik rustig aan doe, gaat het goed. Maar ik kan niet altijd rustig aan doen met een energieke dreumes in de buurt. Eva is extra aanhankelijk (ze voelt de spanning) en wil veel gedragen worden, of op schoot een boekje lezen. Aan de andere kant heeft ze een heel eigen willetje en verdwijnt ze opeens naar het andere eind van de Hema of de speeltuin (en moet ik er snel achteraan).

Nu ben ik dus weer aan het werk. Het gaat goed, al doet aan het eind van de dag alles zeer en ben ik blij dat ik naar huis mag.
De heen- en terugweg in de auto doen mij goed. 2 keer een half uur per dag om na te denken, muziek te luisteren, te voelen waar ik normaal geen tijd voor heb.
Ik realiseerde me dat er nog een reden is dat ik me minder verdrietig voel dan te verwachten is: Soms is het beter duidelijkheid te hebben dan in onzekerheid te leven. Ondanks dat deze zwangerschap veel minder spannend voelde dan toen ik zwanger was van Eva, was het wel een spannende zwangerschap. Slecht nieuws is duidelijkheid, hoe verdrietig ook…

Een week later

Vandaag is het precies een week geleden dat mijn zwangerschap werd afgebroken. Zo voelt het ook: Het verlies van een zwangerschap, niet het verlies van ons kindje.

Ik had nog geen band opgebouwd met dit kindje. Gezien de termijn en onze voorgeschiedenis hield ik er rekening mee dat ook deze zwangerschap verkeerd kon eindigen. Emotioneel is het (daarom?) veel minder zwaar dan ik verwacht had. Tuurlijk is het verdrietig dat ook deze zwangerschap niet tot een levend en gezond kindje leidt, maar het verdriet is niet overheersend.

Mijn internist vroeg mij gister of ik hem kan garanderen dat de klap niet over 3 weken komt, of over 3 maanden. Nee, garanderen kan ik nooit. Maar een goede vriendin zei: “Jij doet niet aan emoties achteraf.”
En ik denk dat ze gelijk heeft. Na de dood van Boris en Sanne voelde ik me verdoofd, wist ik niet wat ik voelde en hoe ik dat moest verwoorden. Nu weet ik heel goed wat ik voel, al is het veel minder zwaar dan ik van te voren verwacht had.

Ook lichamelijk is het veel minder zwaar dan ik van te voren verwacht had. Ik ben nog niet de oude, heb nog niet de energie die ik hiervoor had, maar het is goed genoeg. Goed genoeg om morgen weer aan het werk te gaan!

KUT

Ik was weer zwanger. Helaas is ook deze zwangerschap niet geëindigd in een gezond en levend kindje. Het kindje had anencefalie (een open schedeltje), een aandoening die niet met leven verenigbaar is. Toen wij het nieuws vernamen hebben wij besloten de zwangerschap af te breken.

Vandaag besef ik opeens dat ook deze zwangerschap is afgelopen mede veroorzaakt door coeliakie: Foliumzuur heeft een belangrijke voorkomende werking voor neurale buisdefecten (waar een open schedeltje onder valt). Vandaar dat geadviseerd wordt om foliumzuur te slikken als je zwanger wilt worden. Een van de mogelijke gevolgen van coeliakie is een tekort aan foliumzuur…

Curettage (12w4d)

De dag van de curettage. Vandaag zal het kindje echt worden weg gehaald. Na vandaag ben ik niet meer zwanger. Al vroeg ben ik wakker en neem ik bewust afscheid van deze zwangerschap, van dit kindje.

Om kwart voor 11 ‘s ochtends melden we ons bij de afdeling Gynaecologie. Bij de intake krijg ik te horen wat de planning is voor vandaag, daarna krijg een bed op de afdeling. Later zullen er nog 2 vrouwen bij komen op die kamer, vrouwen die ook allebei een curettage nodig hebben…
Erik pakt zijn laptop, gaat weer een beetje aan het werk. Ik pak het tijdschrift Esta, speciaal aangeschaft voor de gelegenheid: Niet te moeilijk, maar ook niet te oppervlakkig. Ik heb op dit moment totaal geen behoefte aan kledingadviezen en interviews met sterren.
Om 12 uur moet ik mijn pre-medicatie innemen en doe ik mijn ‘zeer charmante’ operatieshirt aan.
Nu gaat het echt gebeuren, ik laat een paar tranen, omhels Erik en wacht op de verpleegsters die mij naar de OK zullen brengen. Helaas laten die op zich wachten, via mijn buurvrouw hoor ik dat er vertraging is…
Een uur later is het eindelijk zo ver. Ik word opgehaald en voor de deuren van de OK moet ik afscheid nemen van Erik. Hij blijft gelukkig in de buurt en zal gebeld worden zodra ik weer terug mag naar de afdeling.

Voor de 4e keer worden mijn controles gedaan: bloeddruk, temperatuur, hartslag. Ik krijg een infuus in mijn hand, plakkers op mijn lijf om de hartslag te controleren en maak een praatje met de verpleegster. Zal ze met iedereen hetzelfde praatje maken? Ze is oprecht geïnteresseerd: Hoe voel je je? Woon je in de buurt?
Daarna mag ik de daadwerkelijke Operatie Kamer in. Een OK met Bert en Ernie plaatjes, normaal worden hier keelamandelen geknipt. Een OK met uitzicht, de regen van vandaag heeft zich heel even verscholen en een zonnetje komt te voorschijn. Mijn gynaecoloog staat op me te wachten, zegt dat hij het zo erg voor mij vind, vertelt nogmaals wat hij gaat doen en bespreekt onze afspraken: Het kindje zal onderzocht worden, er wordt bekeken of hij inderdaad anencefalie heeft en of het een jongetje of een meisje is.
Daarna begint de wereld te draaien en voordat ik het weet ben ik weg.

Uit een mooie droom schrik ik wakker. Ik lig in de recovery, de werkelijkheid is een stuk minder mooi dan mijn droom. Ik voel opluchting, geen buikpijn, niet misselijk, en huil dikke tranen. Het is over, het is voorbij, het kindje is nu echt weg.
De vrouw naast mij leeft met mij mee, maar mag mij geen sterkte wensen van de verpleging. Ik word met rust gelaten, mag langzaam bijkomen en mijn eerste, heftige emoties verwerken.

De vrouw kom ik later weer tegen op de afdeling. Zij ligt op dezelfde kamer, heeft ook een curettage ondergaan. Onverwacht zwanger, miskraam maar niet volledig, curettage om de laatste ‘stukken’ te verwijderen. We voeren een heel goed gesprekOver haar leven, over mijn leven, over wat nu echt belangrijk is in het leven. En hoe verdrietig ook: Het verlies van een zwangerschap doet je dat weer extra beseffen.
De verpleging was vergeten Erik te bellen, maar daardoor konden mijn buurvrouw en ik dit gesprek voeren.

Om half 5 lopen Erik en ik het ziekenhuis weer uit. Het is gedaan, het is over…

anencefalie (open schedeltje)

Een open schedeltje (anencefalie) behoort tot de zogenaamde neurale buisdefecten. Een neuraal buisdefect is een aangeboren afwijking welke ontstaat tussen de 20ste en 28ste dag na de conceptie. Een open ruggetje (spinabifida) is de meest bekende vorm van de neurale buisdefecten. Anencefalie is in tegenstelling tot spinabifida niet verenigbaar met het leven, vele baby’s met anencephalie overleven de geboorte niet en anders is de levensverwachting niet meer dan enkele uren tot enkele dagen.

Het kindje dat in mijn buik zat miste de bovenste helft van de schedel. In dit stadium van de zwangerschap werden de hersenen alleen omhuld door het hersenvlies, waardoor het een heel groot hoofd leek (een waterhoofd). In de loop van zwangerschap zouden de grote hersenen door de druk van het vruchtwater langzaam verdwijnen.

Voor meer info over anencefalie, zie:
http://www.anencephalie-info.org/nl/index.php
http://nl.wikipedia.org/wiki/Anencefalie

Uitgebreide afspraak (12w3d)

Bijna voor het eerst in mijn ‘loopbaan als patiënt bij de gynaecoloog’ worden we zo goed als op tijd geholpen. Hij maakt een uitgebreide echo, bekijkt het kindje van alle kanten om er zeker van te zijn dat het daadwerkelijk anencefalie is. Mede met behulp van een 3D-echo laat hij ons zien dat de schedel inderdaad ontbreekt, dat er boven de oogkassen alleen zacht weefsel aanwezig is.

Vervolgens legt hij de procedures uit van de verschillende behandelmethodes. Bij een opgewekte bevalling zal ik in het ziekenhuis moeten blijven. De medicijnen gaan gemiddeld binnen 24 uur werken, maar het kan ook 3 dagen duren. Na de bevalling (gemiddeld 12 uur) is zeer waarschijnlijk nog een curettage nodig om de placenta te verwijderen, zeker gezien mijn voorgeschiedenis (zowel bij Boris en Sanne als bij Eva liet de placenta niet volledig los, en ben ik daardoor zoveel bloed verloren dat ik een bloedtransfusie nodig had).

Een curettage zal ongeveer een half uur duren. Ik moet 2 uur van te voren aanwezig zijn, en als ik me goed voel mag ik niet lang na de operatie weer naar huis.

Al deze feiten overtuigen mij dat we de goede keuze maken. Ik zal er geen spijt van krijgen nu we hebben gekozen voor de curettage. Binnen een dag weer naar huis, valt te verkiezen boven ca. 3 dagen ziekenhuis. Drie dagen Eva niet of nauwelijks zien…

Nu we de keuze gemaakt hebben, willen we het ook zo snel mogelijk achter de rug hebben. De gynaecoloog belt wat heen en weer, wil de operatie graag zelf uitvoeren, en weet mij tussen het toch al drukke rooster voor morgen te proppen.
Morgen al, dan is snel, fijn.
Morgen al, dus moet er nu het e.e.a. geregeld worden: We moeten met mijn papieren langs de OK-planning, vervolgens langs het lab. om bloed te prikken en tenslotte nog even langs de anesthesist om mijn gezondheid en de narcose door te spreken.
Morgen al…

keuzes… (12w2d)

Deze dagen heb ik veel na gedacht, veel met vrienden en familie gesproken. Geprobeerd de minst slechte keuze te maken. Bevallen of curettage?
Bij een kleine bevalling kunnen we ‘waardig afscheid’ nemen van deze zwangerschap, van dit kindje, kunnen we het kindje zien. Maar wil ik het kindje wel zien? Ja, ik ben benieuwd hoe hij er uit ziet, hoe een kindje van 12 a 13 weken er in het echt uit ziet, of hij op ons lijkt. Maar dat is meer nieuwsgierigheid dan liefde.

Ironisch genoeg voelt dit als het verlies van een zwangerschap, terwijl met de zwangerschap niets mis is (en met het kindje wel). Bij Boris en Sanne voelde het als het verlies van mijn kindjes, terwijl met de kindjes niets mis was (en met de zwangerschap wel).
Daarnaast ben ik bang dat ik tijdens een bevalling weer te veel bloed verlies (net zoals bij de vorige 2 bevallingen) en weer een bloedtransfusie nodig heb. Tenslotte zal ik na een kleine bevalling zeer waarschijnlijk nog een curettage nodig hebben om de placenta te verwijderen.
Heb ik de lichamelijke en emotionele pijnen er voor over, om een ‘waardig afscheid’ te kunnen nemen? Nee…