Can’t sleep

Can’t sleep, cause everything’s changing
You don’t want to leave things behind
Can’t breath, cause to many things
Going on, going wrong in your life.

Tears in your eyes,
Sweet goodbyes.

I know how you feel right now
Losing dreams you’ve come to care about
I know what you need right now
You need to come on home so I can hold you tight.
(Sweet goodbyes – Krezip)

Wens lantarentje

Van een vriendin krijgen we een wenslantarentje voor mijn zwangerschap.
Wat zal het spannend zijn, al die termijnen die je hoopt probleemloos door te komen. Daarom een wenslantaarntje om een kaasje aan te kunnen steken als het te spannend wordt. Onze duimen draaien voor een gezonde en complicatieloze zwangerschap.

Nog voor de kaart in de bus valt, leest zij mij mail en stuurt ze een SMS-je: “Het kaartje had niet op een slechter moment kunnen komen.”

Maar ik ben juist erg blij met het kaartje en vooral met het lantarentje. Iets tastbaars van deze zwangerschap. Een kaarsje om te gedenken.

Afscheid (6w5d)

Vandaag hebben we afscheid genomen van Erik’s oma. Ze is 97 jaar geworden. Kanig vrouwtje, tot een een jaar of 15 geleden fietste ze nog regelmatig van Leeuwarden naar haar (klein) kinderen in Roden (zo’n 60 km), zat ze in een zangkoor, volgde ze Engelse les om met haar familie in de VS te kunnen communiceren en op haar 80e is ze alleen naar de VS gereisd om die familie op te zoeken.
De laatste jaren ging het steeds slechter. Ze was erg kortademig, steeds meer vergeetachtig en langzamerhand vielen al haar vrienden weg, was zij de laatste van de generatie geworden. Al jarenlang wilde ze niet meer, en afgelopen zaterdag is ze rustig ingeslapen.

Vandaag hebben we ook afscheid genomen van deze zwangerschap.
De licht rode vloed van gister werd steeds meer en meer.
Een miskraam…

Spijkerbroek (6w2d)

Mijn favoriete broek, mijn spijkerbroek zit niet lekker meer. Ik loop het liefst met de knoop open. En dat terwijl ik de laatste weken ben afgevallen…
Wordt het al weer tijd voor zwangerschapskleding? Nee, niet voordat ik het wereldkundig heb gemaakt dat ik weer zwanger ben. Dinsdag 2 februari hebben we de eerste afspraak met de gynaecoloog. Nog 2 weekjes wachten…

Intuitie (6w1d)

Bij mijn vorige zwangerschappen had ik al vroeg de overtuiging dat er een jongetje of meisje in mijn buik huisde. En alle keren had ik het goed. Ook bij vrienden en familie heb ik meestal een sterk gevoel. En bijna altijd (zo’n 90%) klopt mijn intuitie. Zeker als de zwangere dicht bij mij staat.

Mijn vriendin A. was afgelopen zomer zwanger. Ik kreeg maar geen gevoel bij het geslacht van het kindje. En helaas is de zwangerschap ook niet goed gegaan. Bij de 12-weken-echo was te zien dat er geen kindje aanwezig was, dat het al in vroeg stadium was gestopt met groeien. Een week later kreeg ze een miskraam…. Ook bij deze zwangerschap heb ik geen gevoel over jongetje of meisje. Zelfbescherming? Nog geen band kunnen opbouwen met dit kind? Zit het niet goed? Of is het weer een tweeling?

Mompelen (4w6d)

Ik ben een mailtje aan het typen en krijg van een collega de vraag of ik fonetisch schrijf: Ik denk, mompel en typ tegelijk, zo gaat het het snelste en met de minste fouten.

Ik heb de laatste tijd regelmatig last van vergeetachtigheid, van een brein dat niet reageert als ik op zoek ben naar een woord.
Maar, volgens een andere collega hebben briljante mensen dat soms ook:
Een wiskundige kon uit zijn hoofd berekeningen van 5 a 6 cijferige getallen maken, sneller dan zijn studenten op hun rekenmachine konden intypen.
Hij mompelde hierbij. Maar toen ze hem vroegen hetzelfde te doen met een aantal knikkers in de mond (en hij dus niet meer kon mompelen), lukte het niet meer!
Het brein zit raar in elkaar…

Mijn vergeetachtigheid is ook een van de redenen dat Erik nauwelijks regeerde toen ik hem de positieve zwangerschapstest liet zien: Hij wist al dat ik zwanger was, had geen bevestiging in de vorm van een stokje nodig.

Klaver (4w2d)

Vroeger was het heel gebruikelijk om na de dood van een kind, het volgende kind dezelfde naam te geven. Dit heb ik altijd enigsinds merkwaardig gevonden, tot ik het verhaal van mijn roeimaatje E hoorde. Zij heeft een zusje, laten we haar Annemarie noemen. Annemarie werd gebren met een open ruggetje. Een open ruggetje is gerelateerd aan een open schedeltje maar kindjes met een open ruggetje kunnen wel levensvatbaar zijn, al moeten ze diverse operaties ondergaan. Annemarie had zo veel afwijkingen dat haar ouders besloten haar niet te laten opereren. Ze hebben haar mee naar huis genomen, en hebben gedaan wat je nomaal ook met een baby doet: Lekker wandelen in het bos, op bezoek gaan, en vooral genieten van de tijd die ze samen hadden.
Na haar dood kregen ze nog een dochter, wie ze weer Annemarie noemden. Een andere naam was ‘2e keuze’ geweest. Annemarie draagt deze naam met veel trots, vind het mooi dat zij de naam levend houdt.

Voor onze vorige spruit had ik de werktitel Klaver bedacht. En ondanks dat die zwangerschap niet goed is afgelopen, geef ik dit kindje weer de werktitel Klaver.

Klaver is een Nederlandse meisjesnaam. De betekenis van de naam is Geluk, Kracht, Schoonheid, Passie, Parel, Zuiver.
Klaver (Trifolium) is een plantengeslacht uit de vlinderbloemfamilie. De meer dan driehonderd soorten groeien hoofdzakelijk in gematigde en subtropische streken van het noordelijk halfrond, maar ook in de bergen in de tropen.
Het klavertje vier is een zeldzame mutatie van een klaver die uit vier deelblaadjes bestaat in plaats van drie. Het vinden of het krijgen van een klavertjevier wordt sinds de middeleeuwen beschouwd als een geluksbrenger.
Het geluksbrengen wordt gebaseerd op de uitzonderlijkheid van zo’n vonst. Afhankelijk van onder andere de bodemsamenstelling en de vervuiling van de ondergrond wordt het voorkomen geschat tussen 0,01% en 0,1%. Niet enkel de zeldzaamheid, maar ook de vorm zorgt ervoor dat het klavertje vier als een geluksbrenger beschouwd wordt. Volgens de legende stelt elk deelblad iets voor: het eerste de hoop, het tweede vertrouwen, het derde liefde en het vierde vanzelfsprekend geluk.
Kijk, dat kunnen we wel gebruiken!

Zwanger! (4w1d)

Al voor mijn vorige zwangerschap beeidigd was, nam ik me voor om voor het einde van 2009 weer zwanger te zijn. Later realiseerde ik me dat dat wel heel erg snel zou zijn. Ja, ik ben altijd binnen 2 maanden zwanger geworden, maar daar moet ik niet te veel van uit gaan. Ik moest lichamelijk herstellen van de curettage, ik moest emotioneel herstellen, ik moest ontzwangeren, ik moest weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam en ik moest in ieder geval een keer ongesteld worden om zeker te weten dat alles ‘het weer deed’.

En toen, al voor het einde van 2009, waren er toch weer tekenen:
Vlagen van misselijkheid (iets verkeerd gegeten, een virusje, of toch …?)
Zo verschrikkelijk moe (slapeloze nachten vanweze een onrustig meisje, of toch ook …?)
Veel dromen
Verschrikkelijk emotioneel (combinatie van factoren, zoals beschreven op 14 december 2009, of toch ook …?)
Partner die opmerkt dat ik wel eens zwanger kan zijn, omdat ik zo vergeetachtig ben (zal het echt?)
Zware borsten (ja, nu weet ik het eigenlijk zeker!)

Op 2 januari 2010 bleef mijn menstruatie uit.
Op 3 janauri 2010 doe ik een positieve zwangerschapstest!
Hoera, het is weer officieel, ik ben weer zwanger!