2014: Lijstje

Vorig jaar maakte ik een lijstje met dingen die ik nog wil doen. Een bucket-list, zeg maar. In het verlengde hiervan de lijst voor 2014:

coeliakie-antistoffen

Mirthe’s antistoffen zijn helaas niet verder gedaald. Ze zijn blijven hangen op 27.

Nu hebben we in de week voor het prikken bij mijn oma gegeten. Daar had ik een beetje last van buikpijn. Mirthe ook? Zou daarom de antistoffen weer meer zijn geworden?

Over 3 maanden moet ze weer prikken.
Als de antistoffen dan nog niet verminderd zijn, adviseert de arts tarwezetmeelvrij. Ik denk eerder aan thuis nog iets hygieniser zijn en beter opletten…

Glutenfout

Schrik!
Ik haal Mirthe op van het kinderdagverblijf. Ze zitten lekker buiten met een snack: Water en een soepstengel.
Maar die soepstengel van Mirthe ziet er net zo uit als de soepstengel van de andere kindjes…
De leidster schrikt zo nog meer dan ik.
Meteen pakt ze de soepstengel met gluten af van Mirthe. En haalt een andere zonder gluten voor haar.

Mirthe zit sinds begin deze week op een ‘nieuw’ kinderdagverblijf. Het oude is failliet gegaan en er is een kleine doorstart bij een andere organisatie, in een ander gebouw met (deels) andere leidsters. Het is logisch dat er eens iets mis gaat in het dieet van ons meisje. Ondanks de goede voorlichting van ons, de welwillende medewerking van het kinderdagverblijf blijft het opletten, keer op keer. En als een leidster er dan heel eventjes niet aan denkt, is een foutje zo gemaakt.
Maar de schrik is er niet minder om. 

Mirthe heeft nergens last van. Ze is zelfs een beetje gepikeerd dat ze de eerste soepstengel niet mag opeten (ze heeft ongeveer ¼ tot ½ gegeten). Terwijl ze meestal zo alert is: Daar zitten gluten in! Die mag ik niet. 

Tot een uur of 7 heeft ze nergens last van. Ze eet een bord vol spaghetti en ik stimuleer haar om zo veel mogelijk te drinken. Nog even lekker in bad, beker (soya)melk op de bank en daarna naar bed.
OLYMPUS DIGITAL CAMERAMaar op dat moment wordt ze boos, boos, boos. Wil geen pyjama aan, zit in een hoekje te gillen, staat te springen van boosheid en wil absoluut niet dat wij haar aanraken.
Nu is ze vaker boos. Als een echte peuter. Zeker als ze moe is. En ja, na zo’n eerste week nieuw kdv is ze natuurlijk moe zo vlak voor bedtijd. En daarnaast doet ze al bijna een week geen middagslaapje meer. Dus ja: Moe! Boos!
Maar in mijn achterhoofd speelt: Zal dit ook aan de gluten liggen?
Om half 8 is ze bedaard en valt als een blok in slaap. 

Een kwartiertje later hoor ik geluidjes en klagelijk huilen uit haar kamertje. Ze heeft overgegeven, een witte waas (van de melk) en slierten spaghetti overdekt haar gezicht en zit in haar haar. Ach meisje…
Samen stappen we onder de douche, waar ik alle brokjes zo veel mogelijk uit haar, oren en ogen was.
Na weer een beker melk stop ik haar weer lekker in haar verschoonde bedje, met een schone knuffel (zo veel mogelijk droog gemaakt in de magnetron). 

Ik ga nog even naar beneden om een dekentje te halen. Als ik weer boven kom, is ze weer aan het overgeven.
Weer douchen, weer bed verschonen, weer knuffel schoonmaken en drogen en weer een beker melk.
Om kwart over 9 is ze weer in diepe rust en draait de wasmachine op volle toeren. 

De rest van de nacht slaapt ze door. En vanmorgen werd ze vrolijk wakker.
Pfff… 

Zal ze vandaag nog last hebben van vermoeidheid? Meer dan normaal aan het einde van de week?
Zal ze vandaag nog last hebben van buikpijn en misselijkheid?
Zal haar eczeem weer erger worden? 

Hoe dan ook: Wij weten nu hoe ze reageert op een glutenfout.
En de leidsters zullen deze fout voorlopig echt niet meer maken.