Verpleegkundige-spreekuur (36 weken)

Afgelopen dinsdag hadden we naast de normale controle, ook een afspraak met de verpleegkundige. Dit verpleegkundigenspreekuur is in het leven geroepen om zwangeren te informeren over de normale gang van zaken tijdens de zwangerschap, de zaken waar de gynaecoloog meestal niet aan toe komt.

Al eerder vertelde de verpleegkundige mij over zwangerschapscursussen, kwaaltjes en wat daaraan te doen, kraamzorg, kraamcontrole en het nood-nummer. Nu vertelde ze hoe normaal een bevalling in het ziekenhuis wordt begeleid, wat we kunnen verwachten, wanneer we langs mogen komen. Normaal mag je voor de bevalling naar het ziekenhuis komen als je een uur lang, minimaal om de 5 minuten weeën hebt. Gezien onze voorgeschiedenis, mogen wij meteen komen zodra de bevalling begonnen is en/of als we iets niet vertrouwen. We kregen een rondleiding over de kraamafdeling, de verloskamers en langs de verschillende faciliteiten om de bevalling makkelijker te maken (douche, bad, skippyballen). Ze vertelde wat we allemaal mee moeten nemen, waar we de auto kunnen parkeren, wat we moeten doen als ’s nachts de afdeling afgesloten is.

Laat die bevalling maar komen, wij zijn er helemaal klaar voor!

8 maanden! (35 weken en 4 dagen)

Vandaag ben ik 8 maanden zwanger!
Ik begin redelijk te wennen aan mijn langzame verlof-ritme, vermaak me met kleine dingen als het maken van een lamp voor de kinderkamer, een paar boodschappen doen. Veel meer lukt ook niet, ik begin steeds meer last te krijgen van alle zwangerschapskwaaltjes: Pijnlijke benen, een overbelaste spier bij mijn rechter heup, een overbelaste spier in mijn linker voet, rugpijn, een steek onder mijn linker borst, opgezette voeten, zwaar lichaam, en steeds vaker een aantal oefen-weeën.

Was ik 2 weken geleden nog zo trots dat ik nog maar 8 kilo was aangekomen, nu zit ik toch al bijna op 15 kilo! Zal ons Prummeltje zo goed gegroeid zijn, of moet ik toch iets minder gaan snoepen 😉

Ik maak me steeds vaker ongerust over de bevalling, niet alleen meer over de gemengde gevoelens die het op zal roepen, maar ook over alles wat mis kan gaan. Eerst was ik voornamelijk bang voor een vroeggeboorte en de gevolgen daarvan. Nu ben ik ook bang voor de risico’s die elke bevalling met zich mee kan brengen. Ik heb iets te veel verhalen gelezen van (ook voldragen) kindjes die tijdens of vlak na de bevalling zijn overleden…
Gelukkig ben ik er meestal wel van overtuigd dat ik en ons Prummeltje het goed zullen doen, dat ons kindje binnen zo’n 6 weken in het mooie kamertje zal slapen.

Verveling… (35 weken)

Ik moet nog erg wennen aan mijn nieuwe ritme. Ik doe snel te veel, waarna mijn lichaam mij weer terugwerpt op de bank met een pijnlijke buik, een zere rug, opgezette voeten, een steek onder mijn linker borst, vermoeidheid…
Ondanks de stapel tijdschriften, de stapel boeken, de afstandsbediening en de telefoon bij de hand en een leuke film die op mij ligt te wachten, verveel ik me snel, is er veel onrust in mijn hoofd.

In de grote stapel tijdschriften die ik zondag van mijn schoonzusje heb gekregen, staat regelmatig een verhaal van een vrouw die een ernstige ziekte heeft overwonnen.
Hun strijd lijkt op mijn strijd, de strijd om door te leven, de strijd om te genieten en plezier te hebben, de strijd om alles wat er gebeurd is (en nog steeds gebeurd) een plaatsje te geven, de strijd om om te gaan met alle gevoelens, gevoelens waarvan je van te voren nooit verwacht had dat die er ook bij zouden horen, het accepteren dat je nooit meer de oude zal worden, het ontdekken van je nieuwe persoonlijkheid.
Maar in 1 ding verschilt hun strijd met die van mij: Na een tijd hebben ze hun ziekte overwonnen, is de strijd gestreden, het verdriet verwerkt. Boris* & Sanne* zullen voor altijd bij mij horen, nooit zal ik dit af kunnen sluiten, nooit zal ik dit volledig kunnen verwerken. Regelmatig zullen er weer (onverwachte) situaties ontstaan waardoor ik weer teruggeworpen word ik mijn verdriet, in mijn boosheid, in mijn angst.

Ik breng mijn dagen zo veel mogelijk in rust door: Opstaan, ontbijten met een krantje er bij; me even terugtrekken op de bank met een tijdschrift, puzzeltje of het fantastische programma ‘de kraamafdeling’; boodschap/klusje/internetten; lunch; boodschap/klusje/internetten; languit op de bank met mijn voeten om hoog kijken naar de verbouwing van de overburen en tot slot probeer ik nog een maaltijd in elkaar te draaien.
Ik probeer zo veel mogelijk rust in te bouwen, zodat ik inderdaad ’s avonds nog puf over heb om die maaltijd te maken, om de nieuwe zaak met Erik door te spreken, om nog iemand op te bellen. Maar meestal lukt dat niet…

Extra controle ziekenhuis (34 weken en 3 dagen)

Vannacht werd ik wakker met een natte plek in mijn bed. Aangezien mijn buik niet zeer deed, ben ik nog maar een paar uur gaan slapen. Toen ik rond 9 uur weer wakker werd, had ik nog meer vocht verloren en had ik pijnlijke, onregelmatige harde buiken. Toen Erik zijn ogen open deed, vertelde ik hem dat we waarschijnlijk even langs het ziekenhuis moesten. Na een bezoek aan de wc was het vocht en de pijn verdwenen en zijn we eerst maar eens rustig gaan ontbijten.
Voor de zekerheid toch maar even het ziekenhuis gebeld, waar we meteen langs moesten komen om te controleren of het vocht vruchtwater is. We werden geleid naar hetzelfde kamertje als waar Boris* & Sanne* zijn geboren, het kamertje waar ik nu 1,5 jaar geleden een aantal dagen heb gelegen. Ik herkende de kamer aan de verbleekte poster met de gerbela’s… Anders dan ik verwacht had, vond ik het voornamelijk fijn om weer in dat kamertje te zijn, om weer de rust en het lange wachten mee te maken die we toen hebben beleefd, de liefde voor onze kinderen.
Er werd een CTG-scan van een uur gemaakt, waarop eigenlijk alleen maar duidelijk werd dat we een heel bewegelijk kind hebben (tja, dat had ik ze zelf ook kunnen vertellen). Vervolgens werden we naar de behandelkamer gebracht waar een echo en een inwendig onderzoek plaats vonden. Daar greep het me wel even aan, dat was de plek waar we 1,5 jaar geleden te horen kregen dat ons eerste kindje op zeer korte termijn geboren zou worden, en dat er voor de 2e ook niet meer gedaan kon worden…

De behandelend verloskundige had duidelijk mijn dossier niet gelezen, wat het allemaal nog iets moeilijker maakte.

Op de echo bleek dat er nog meer dan voldoende vruchtwater aanwezig was, en bij verder onderzoek bleek dat de baarmoedermond nog mooi dicht zat. Het vocht kon dus geen vruchtwater zijn. Na het goede nieuws, maar een onbevredigende begeleiding van de verloskundige, mochten we weer naar huis. Onbevredigend, immers de vorige keer is de bevalling ook begonnen met veel vochtverlies, een waterval die ook geen vruchtwater bleek te zijn…
Gelukkig zijn we nu een stuk verder, heeft Prummel nagenoeg even veel levenskansen als een voldragen baby, kan hij/zij alleen nog niet meteen mee naar huis.
Maar zodra ik weer wat vreemds voel, zal ik meteen weer aan de telefoon hangen!

Dubbele gevoelens (34 weken en 1 dag)

Vandaag is de eerste dag van mijn zwangerschapsverlof. Vanaf vandaag kan ik me volledig gaan voorbereiden op de komst van ons kleintje, op de bevalling en de tijd daarna.
Ik zie er een beetje tegen op, ben bang voor dubbele gevoelens. Voor de bevalling zelf ben ik niet bang. Immers de vorige keer is ook alles goed gegaan en op zich verschilt een vroegtijdige bevalling niet veel van een ‘normale bevalling’. De weeën zijn net zo pijnlijk, het persen gaat iets makkelijker omdat het kindje kleiner is, alleen de placenta wordt meestal niet spontaan geboren en moet operatief verwijderd worden.
Ik zie niet op tegen de ‘lichamelijke ongemakken’ tijdens de bevalling. Waar ik wel bang voor ben zijn alle tegenstrijdige gevoelens: de oerkracht, de grote moederliefde, het geluk om de geboorte van dit kindje, maar ook de angst om nog een kindje te verliezen, het verdriet om Boris & Sanne…

Niet alleen tijdens de bevalling, ook tijdens de kraamtijd zullen we regelmatig herinnerd worden aan die kraamperiode nu 1,5 jaar geleden.
Ik bereid me er op voor dat al deze gevoelens aanwezig kunnen zijn.
Ik bereid met er op voor zodat al deze gevoelens aanwezig mogen zijn.

1½ jaar later (33 weken en 6 dagen)

Vandaag is het 1½ jaar geleden dat Boris & Sanne veel te vroeg geboren werden.

Vandaag meldde de gynaecoloog, dat wat hem betreft morgen ons Prummeltje geboren wordt.
Wat een verschil…

Al vanaf de 16e week kreeg ik bij elke controle een cervixlengte-meting en een echo. Vandaag voor het eerst hoef ik niet eerst naar de echografiste, kan ik rechtstreeks door naar de gynaecoloog. Geen cervixlengte-meting meer, de baarmoedermond hoort nu korter te worden. Helaas vandaag ook geen echo, geen blik op ons kleintje…

Ik vertel de gynaecoloog dat ik gister aardig geschrokken ben, dat ik wel een half uur lang zeer frequente, pijnlijke harde buiken had. Nog niet zo pijnlijk als een wee, maar toch verontrustend. Ik wil nog niet bevallen! Ik wil dat ons kindje straks volgroeid is, dat het meteen bij mij kan liggen, dat het bij mij kan drinken, dat het meteen met ons mee naar huis mag, dat het niet in een couveuse of een ‘boxje’ moet.
Aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat het nog 6 weken of langer duurt voordat de bevalling begint…
Mijn gynaecoloog meldt dat wat hem betreft het kind morgen geboren wordt, dat het nu net zoveel kans heeft als een volgroeide baby.

Erik riep gister tijdens mijn krampen: “Maar je kan nog niet bevallen, de gordijntjes zijn er nog niet!
Gelukkig werd alles weer rustiger toen ik eenmaal een ‘eenvoudige doch voedzame maaltijd’ had gegeten.

Dus: Hoog tijd voor wat meer rust, hoog tijd voor zwangerschapsverlof! Morgen is mijn laatste dagje werken, morgen begint mijn zwangerschapsverlof. Ik heb nog niet veel gepland tijdens mijn verlof. Ga de lamp van de kinderkamer maken, ga misschien een boxkleed maken, ga een zwangerschapsboek maken en de laatste inkopen doen. Ik wil een aantal goede boeken lezen en een aantal goede films zien. Daarnaast zullen er regelmatig vrienden langs komen.
Het klinkt toch wel heel erg veel bij elkaar. Maar het geluk is, dat het allemaal niet moet, het kan als ik daar zin en puf voor heb!

Moederdag (33 weken en 3 dagen)

Nooit vond ik Moederdag belangrijk. Op de kleuterschool maakten mijn broertje en ik nog knutselwerkjes, maar daarna zijn we gestopt met het geven van cadeautjes en het vieren van Moederdag. Mijn ouders vonden het niet belangrijk, ik vond het niet belangrijk.
Waarschijnlijk had ik nog steeds niet belangrijk gevonden als Boris & Sanne gewoon waren blijven leven, maar nu…
Gelukkig kreeg ik dit jaar op Moederdag een passend cadeau: Jos, een bevriende fotograaf, heeft een prachtig familie-portret van ons gemaakt. Niet alleen staan Erik en ik er op, en heel duidelijk Prummetje in mijn dikke buik. Maar voor de goede verstaander ook Boris & Sanne, altijd in ons aanwezig, maar ook zichtbaar in de ring die ik elke dag voor hen draag.

Bugaboo (33 weken en 1 dag)

Vandaag is onze kinderwagen eindelijk geleverd!

Drie dagen lang zijn UPS en ik elkaar steeds mis gelopen. Uiteindelijk heb ik mijn hele vrije vrijdag gewacht totdat ze om 4 uur ’s middags eindelijk voor de deur stonden met 2 grote pakketten. Kon ik eindelijk beginnen met het bouwpakket ‘kinderwagen’. Ik blijf het intrigerend vinden hoe ingenieus zo’n wagen, maar ook zwangerschapskleding in elkaar zit.

Leuk, leuk! Ik krijg nu al de neiging om er mee rond te gaan rijden, om uit te proberen, om te pronken. Maar ik zal nog even wachten totdat er daadwerkelijk een kindje in ligt…

Nu hebben we bijna alles in huis voor de komst van Prummel, met uitzondering van 3 hydrofiel washandjes, een borstkolf en 6 spuugdoekjes.

En in mijn verlof kan ik me nog even lekker storten op het aankleden van de baby-kamer.