Op avontuur!

Ik zit in een busje waar meer mensen in zitten dan ik me voor kan stellen. En hun bagage: Dozen, tassen, manden en zelf vissen die gedurende de rit steeds sterker gaan ruiken. En dat allemaal op een hobbelig, bobbelig zandweggetje. Beurse kont, blauwe knieën.

Op Avontuur in Ghana

 

Het is 2003 en samen met mijn broer en vrienden ben ik op weg naar Mole National Park in Ghana. We zijn al sinds 5 uur ’s ochtends onderweg en zullen pas ver na zonsondergang aankomen. We houden de moed er in! We hebben goed contact met de mensen om ons heen. Met een groepje Amerikaanse studenten die ook op weg zijn naar het wildpark. Maar ook met de Ghanezen. Een van de Amerikanen zet een oud vrouwtje zijn koptelefoon op en ze begint spontaan te dansen! Maar de vermoeidheid en de visgeur beginnen parten te spelen. Met smartlappen en veel lol trappen houden we elkaar op de been.

Het is pikkedonker als we bij het hotel van het Mole Park aankomen. De elektriciteit is al uitgeschakeld en er zijn niet genoeg kamers voor alle toeristen uit de bus. De moed zakt ons in de schoenen. Totdat de Amerikaanse Chelsy het hef in handen neemt: Ze brengt snel in beeld wie bij wie kan slapen en wie er matjes bij zich hebben. Ze regelt met de hoteleigenaar dat we toch in de beschikbare kamers mogen (met veel meer mensen dan gebruikelijk) en dat het stromend water weer even aan kan zodat we een (emmertjes) douche kunnen nemen.

De volgende dag word ik vroeg wakker. Ik doe de deur van onze hotelkamer open en sta oog in oog met een olifant…


Een nieuw avontuur

We zitten op de fiets. Eva vraagt honderd uit: Mama, waarom staat hier een streep? Mama, zie je die brandnetels? Mama, hoe komt het paard van Sinterklaas op het dak? Mama …

Het is 2015 en we zijn op weg naar de Olifanten. Nee, niet die in Ghana, gewoon in de dierentuin. Sinds ik mama ben, ben ik niet meer op reis geweest. Op Eva’s vragen geef ik soms antwoord, vaak vraag ik wat ze zelf denkt en komen we samen tot een antwoord.

Als ik naar mijn oudste dochter kijk, denk ik regelmatig terug aan Chelsy. Chelsy vertegenwoordigd voor mij de positieve eigenschappen die mijn dochter heeft: geïnteresseerd, nieuwsgierig, regeltante, positief, weet wat ze wil, veel vriendinnen en actief. Maar mijn temperamentvolle meisje heeft ook andere kanten: driftig, neurotisch, tot het vervelende toe alles onder controle willen hebben, haar eigen zin doordrijven.

Als ze weer eens een driftbui heeft, als ze om 6 uur ’s ochtends stampend door het huis loopt omdat de juiste maillot in de was zit, als ze tijdens het avondeten zit te gillen omdat ze haar zin niet krijgt. Dan denk ik aan Chelsy. Ik zie hoe we Eva’s buien samen steeds meer onder controle krijgen. Hoe ze heel langzaam volledig veranderd in het meisje dat Chelsy voor mijn vertegenwoordigt.

En ik bedenk dat mijn leven nu misschien wel veel avontuurlijker is dan mijn leven toen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *