Traktatie

Eva is deze maand jarig! Dit vergt de nodige voorbereidingen. Natuurlijk proberen wij haar zo veel mogelijk voor te bereiden op het afscheid van de crèche en haar nieuwe leven op school. Natuurlijk moeten er cadeautjes gekocht en feestjes gepland. Maar ook moet er een traktatie komen. Dus ik ging surfen op internet, op zoek naar een leuke traktatie.
Ik kom een fantastische blog tegen: http://traktatie.blogspot.com/

Hierop (naast heeeeel veel leuke tractaties) ook tips voor een goede traktatie:

  1. Een traktatie is eetbaar/drinkbaar. Zoals het woordenboek zegt over trakteren: “iets lekkers uitdelen om iets te vieren”. Dus geen plastic wegwerpprulleria.
  2. In 1x op te eten. Dus geen knotslolly waar 3 dagen aan gesabbeld moet worden. Geen zakje chips met een rolletje drop. Een zakje chips met een pakje drinken kan dan weer wel.
  3. Max. € 1,-. Daarboven wordt het al snel een geschenk ipv een traktatie.
  4. Knutsel- en/of baktijd; 30 stuks in een avond. En als jij en/of je kind niet van knutselen of bakken houden, doe het dan ook niet.
  5. Bij voorkeur niet al te ongezond.

Geen wegwerpprullaria. Ja, hier ben ik het helemaal mee eens! Hoe leuk het ook is om een klein cadeautje in Eva’s bakje te vinden, niet lang daarna slingert het ergens in huis rond en wordt er nooit meer naar om gekeken.

En toch… Dit is niet alleen een verjaardagstraktatie, dit is ook een afscheid. Dus ik ga toch op zoek naar een klein cadeautje voor Eva’s vriendjes. Wordt vervolgd!

Zo veel te doen…

Begin jaren tachtig zong de groep Toontje Lager het al: Zo veel te doen, ik heb nog zo veel te doen.

Zoals elke werkende moeder heb ik regelmatig het gevoel dat ik tijd te kort kom. De stapels was wordt groter en groter. De speelgoedbom in de woonkamer verspreidt zich over het hele huis. Plannen om behoeftige vriendinnen te helpen blijven plannen.

Ik denk aan mijn vriendin S. die haar baan opzegde om dingen te doen die ze echt leuk vindt en om uit te zoeken wat ze eigenlijk wilt. Zij heeft haar ‘vrije tijd’ propvol gepland.
Ik denk aan mijn vriendinnen E. en B. die noodgedwongen thuis zitten omdat ze overspannen zijn.

 Ondertussen zit ik samen met Mirthe op de grond en speel met de bal, terwijl ik me zo af en toe even omhoog hijs om Eva’s knutselwerk te bewonderen.

De luxe om mijn baan op te zeggen heb ik niet, ik ben kostwinnaar. Maar ik wil het ook niet zo ver laten komen dat ik ‘verplicht’ thuis zit.
Die was? Ach, die kan nog wel even wachten!