echo ziekenhuis (11w5d)

Vandaag hadden we weer een echo, bij mijn eigen gynaecoloog. Hij begint met ons gerust te stellen. Dat op deze termijn dit soort dingen vaak onschuldig zijn, dat een verloskundige vaak doorstuurt waar achteraf niets aan de hand blijkt te zijn.
Maar als hij begint met de echo, zien ook wij zelf al snel dat er iets goed fout zit: Boven de oogkassen is heel veel zacht weefsel, twee keer zo groot als normaal. De gynaecoloog laat zien dat het bot ontbreekt, dat dit zonder twijfel een open schedeltje is…

Hij vertelt dat wij nu 3 mogelijkheden hebben: De zwangerschap uitdragen, in de wetenschap dat dit kindje nooit zou kunnen leven. Een curettage (= het schoonschrapen van de baarmoeder). Of medicatie om de ‘kleine bevalling’ op te wekken, waarschijnlijk gevolgd door een curettage om de placenta te verwijderen. Hij vertelt dat de kans op een open schedeltje afneemt als je voor de zwangerschap foliumzuur slikt. Maar slechts met 50%, en het is een zeer zeldzame aandoening. Ik ben pas foliumzuur gaan slikken toen ik wist dat ik zwanger was, de zwangerschap was immers niet gepland.

Volgende week hebben we een uitgebreide afspraak met de gynaecoloog. Dan kunnen we al onze vragen stellen, dan kunnen we beslissen hoe we verder willen.

Ik voel me verdrietig, maar niet ontroostbaar. Heb ik (onbewust) nog niet veel band met dit kindje opgebouwd? Had ik er (veel) rekening mee gehouden dat het fout kon gaan? Of ben ik verdoofd, moet de klap nog komen.
Ik zou willen dat het allemaal voorbij is. Dat ik geen keuze hoef te maken tussen twee kwaden. Uitdragen wil ik in ieder geval niet. Een curettage zal het kindje kapot maken. Een bevalling zal veel oud verdriet naar boven brengen. En een bevalling en een curettage voelt dubbel op…

12 weken echo (11w3d)

Vandaag hadden we de termijn-bepalings-echo. We hebben al aan diverse mensen verteld dat ik zwanger ben, maar na vandaag hoopte ik gerust gesteld te worden, hoopte ik het nieuws echt wereldkundig te kunnen maken…

Al 2 dagen had ik last van hoofdpijn en erge misselijkheid. Ziek, griepje zoals mijn afdelingshoofd suggereert? Zwangerschapskwalen die extra opspelen? Of ook de spanning?

De echo begint goed. We zien een heel bewegelijk mensje. Het lijkt een beetje alsof hij de hik heeft, maar dat kan natuurlijk nog niet. We zien het hartje kloppen, 2 armpjes met handjes, hij ‘zwaait’ naar ons, 2 schoppende beentjes.
Maar dan zegt de verloskundige dat ze iets met de gynaecoloog wil bespreken. Het kindje heeft een groot hoofd en heeft veel vocht in zijn hersenen. Het hoeft niets te zijn, het kan ook weer verdwijnen, maar voor de zekerheid…

Ze mailt een paar plaatjes naar de gynaecoloog en belooft dat ze mij morgen belt.

Een kindje met een waterhoofd, ik denk dat ik weer een kindje kwijt ga raken. Ik probeer me vast te houden aan de strohalm dat het ook niets kan zijn…
Ik neem me voor niet op internet te zoeken, niet allerlei doemsenario’s te ontdekken.
Thuis zegt Erik dat kindjes met een waterhoofd tegenwoordig heel goed behandeld kunnen worden.

Ik ben een beetje gerustgesteld en slaap ’s nachts lang en diep…

Terschelling (11w)

Wij gaan met Erik’s familie naar Terschelling. Het was heerlijk! Goed uitgerust en uitgewaaid.

Eva sliep bij oma op de kamer, zodat wij lekker de nacht door konden slapen. En ze sliep ’s ochtends uit!

Op zondag aan het ontbijt vertelde Eriks zus dat ook zij zwanger is. Gelukkig! Ze waren al een tijdje aan het proberen en ik voelde me een beetje bezwaard dat ik nu onverwacht wel zwanger was geworden.

Later kwamen de twijfels, de angst. De angst die ik daarvoor tijdens deze zwangerschap nog niet had ervaren, stak nu opeens de kop op. Wat nu als 1 van beide zwangerschappen niet goed gaat? Wat nou als je voor de rest van je lever herinnerd wordt door dat kindje dat er wel rondloopt?
Angst voor mijn eigen zwangerschap, maar ook voor die van haar.

Ik vertelde haar mijn angsten, en zij zei: “Maar we gaan er van uit dat het goed gaat.
Ja, met de nodige reserve…

Intake verloskundige (9w5d)

Na een wachttijd van 5 minuten (!) worden we binnengelaten in de speekkamer. De verloskundige en een stagair staan ons te woord. Ze zijn allebij erg aardig en zijn bekend met het grootste deel van onze voorgeschiedenis.
Een lange lijst met vragen moet worden beantwoord. Komen er ziektes voor in beide familie’s? Wanneer was de eerste dag van je laatste menstruatie? Ben je ergens allergisch voor? Hoe verliepen de eerdere zwangerschappen? Hoe ging het met je na de geboorte van Boris en Sanne? Hoe deed Eva het vlak naar haar geboorte? Hoe gaat het nu met haar? Enz, enz, enz.

De stagair vertelde de voedingsvoorschriften. Natuurlijk wisten we dit allemaal al, we konden haar zelfs aanvullen: Niet te veel kruiden als kaneel, gember, venkel, anijs…

Goed gespek, maar helaas geen domptoom of echo zoals we altijd in het ziekenhuis kregen. Jammer, maar eigenlijk heb ik de geruststelling niet ech nodig.

Broeken (9w2d)

Mijn broeken zaten al een tijdje niet lekker meer. Vandaag zijn ze voor langere tijd in de kast verdwenen en heb ik de zwangerschapsbroeken weer te voorschijn gehaald.

Al met 9 weken… Niet dat ons kleintje al zo groot is (3 cm volgens de website en een baarmoeder ter grote van een ei). Nee, mijn darmen zijn opgezet. Door hormonen, door vochtvasthouden, door obstipatie…

aapje (9w)

Erik is aan het klussen bij mijn broer en zijn vriendin. Hij komt thuis met een tas vol cadeutjes: Een felicitatiekaartje, een paar mama-tijdschriften, een Zwitsal mama douchegel en een lief klein knuffel aapje!

In de traditie: Toen Eva geboren werd, kreeg ze van Bram en Ingrid een grote knuffelaap.
Toen Nora geboren werd, kreeg ze van Mirjam, Erik en Eva een grote knuffelaap.
Dit kleintje moet nog groeien, dus een klein knuffelaapje!

Kaartje voor oma (8w3d)

’s Ochtends fiets ik met Eva naar de verloskundige. Bijzonder om pas tijdens mijn 3e zwangerschap voor het eerst bij de verloskundige binnen te stappen!
Op de kapstok ligt een enveloppe met daarin de eerste informatie voor zwangeren en een formulier die ik mee moet nemen voor het bloed prikken. Ik twijfel of ik zal doorfietsen naar het ziekenhuis om meteen te laten prikken, maar Eva en ik krijgen honger en we gaan naar huis om te lunchen.

’s Middags komt oma Janneke. Van te voren maak ik een kaartje voor haar: Op de voorkant een klavertje 4, binnenin: ‘Gefeliciteerd, je wordt weer oma!’ en een kopie van de echo.
Maar toen ik de deur open deed, stond Janneke daar met een bos rozen en feliciteerde ze me. Erik had zijn mond niet kunnen houden…

1e echo (7w4d)

Vanmorgen om 9:20 uur hadden we een afspraak in het ziekenhuis. Lekker rustig aan, dacht ik, dus lekker met z’n 3-en tot 8 uur in bed blijven liggen. Nou ja, Eva lag niet rustig, die kroop het hele bed door: mama’s navel controleren, papa’s neus van binnen bevoelen…
En toen moesten we opeens toch haasten: De dakdekkers stonden voor de deur, het platje moest nog ontdaan worden van vlondertegels en droogmolen, Erik moest om half 9 in de werkplaats zijn om de deur te openen en Eva moest aangekleed, gevoed en naar de crèche gebracht. En natuurlijk ging Eva juist deze keer niet meteen lief spelen, maar hield mama halsstarrig vast en wilde niet dat ik weg ging. Krijsen, krijsen…

Toch is het gelukt om vlak voor 9:20 uur in het ziekenhuis te zijn en mijn ponskaartje in het bakje te leggen. Niet veel later werden we opgehaald door de echografiste.
Blauwe smurrie op mijn buik, echo-kop er op en al snel zagen we de baarmoeder met daarin een heel klein vruchtje! 1 vruchtje, ja. Toen ik daar eenmaal lag dacht ik niet eens meer aan een 2e, totdat zij zei dat ze voor de zekerheid even naar een 2e moest zoeken.
Een kloppend hartje! 0,937 cm en met een beetje fantasie kon ik armpjes en beentjes ontdekken.

Vervolgens door naar de assistente, waar mijn gewicht (66 kilo) en bloeddruk (120/80) werden gemeten en waar ik een aantal vragen moest beantwoorden.

Tenslotte naar de gynaecoloog, na een wachttijd van meer dan een uur…
We hebben besloten dat ik de komende tijd onder behandeling kom van de verloskundige, maar dat ik in ieder geval rond de 20e en de 26e week weer langskom voor een gesprek met hem en een cervixlengtemeting (zie mijn blog van 25 februari 2008).
Ik moet in het ziekenhuis bevallen. Vooral omdat ik de vorige keren zo veel bloed ben verloren bij de bevalling en omdat ik drager ben van de streptococcen B bacterie.

Zojuist heb ik de verloskundige gebeld. Meteen weer een heleboel afspraken in mijn agenda staan: bloed prikken, intake gesprek en 12-weken echo.
Het begint een beetje echt te worden!

Gevoel (5w5d)

Hoe het met mij gaat? Tja, regelmatig misselijk, de hele dag door koud, moe, lage rugpijn, buikpijn, vaak naar de wc en broeken die nu al niet lekker meer zitten. Maar dat zijn allemaal lichamelijk ongemakken. Ongemakken welke ik met mijn gynaecoloog en internist zal bespreken.
Emotionele ongemakken heb ik gelukkig weinig last van. Waar ik tijdens de zwangerschap van Eva pas in de 22e week een beetje plezier in de voorbereidingen kreeg, ben ik me nu al vol genoegen aan het orrienteren: Hoe zal ik Eva d’r nieuwe kamer inrichten? Moeten we een duowagen aanschaffen, een ‘aanhangwagen‘, of is een meerijdplankje voldoende? Waar zou ik op m’n werk kunnen kolven?
Tuurlijk weet ik (en besef ik ten volle) dat deze zwangerschap nog heel pril is, dat er nog van alles fout kan gaan. Maar ondertussen ben ik heel blij dat de angst niet zo’n grote rol speelt.