Tweelingmama’s

Mag ik jouw ervaringsverhaal posten op twinspiratie?
En ik wilde je ook vragen of ik een paar korte citaten hieruit zou kunnen gebruiken voor het hoofdstuk ‘verlies van een tweelingkind’ dat ik heb geschreven voor mijn tweelingenboek dat ik aan het schrijven ben.
 
Suzanne, deel van een tweeling en tweelingmama mailde mij deze vragen.
Met deze vragen begon voor mij veel denkwerk. Over de tijd vlak na de geboorte van Boris & Sanne. Over de tijd dat Denise en ik werkten aan het betreffende artikel voor de Ouders van Nu. Over hoe je het verlies van een kind kan opnemen in een zwangerschaps- of opvoedingsboek. Over wat het verschil is tussen het verlies van 1 tweelingkind, van beide tweelingkinderen en van 1 eenlingkind.
 
Inmiddels is mijn verhaal geplaatst op TwinsVideoBlog: all about twins
En mailen Suzanne en ik heen-en-weer over de invulling van het hoofdstuk ‘verlies van een tweelingkind’ van haar boek.

snel naar huis!

Op onze schouw staan geboortekaartjes.
Allemaal kindjes geboren in oktober (en 1 neushoorntje geboren in november).
Ninte, Pepijn, Abel en Lucas.

De oudste, Ninte, is eigenlijk de jongste. Pas volgende week had zij geboren moeten worden…
Ik wens Ninte, haar lieve mama en papa, haar broer en zus heel veel kracht en liefs. En ik hoop dat Ninte snel in haar eigen bedje mag slapen!

extra lichtpuntjes in donkere dagen

De herfstvakantie is geweest, de winterjassen zijn uit de kast gehaald en ’s ochtends is het nog donker als ik in mijn auto stap.

Nog even en dan is het weer zo ver: de maand november.
Op 1 november is het Allerzielen.
Op 4 november 2009 werd het eerste klavertje weg gehaald.
Op 14 november 2006 werden Boris en Sanne geboren.

Een donkere maand. Maar daardoor voor mij een extra lichtpuntje als iemand mij vraagt naar Boris en Sanne:

Met Eva sprak ik over mijn nichtje Barbara.
En Boris! zei Eva, want zij is gek op Nijntje en haar vriendjes Boris en Barbara.
Oh nee, Boris is dood hè. En zijn zusje, hoe heet zij ook al weer?

Op de familiedag sprak ik met een ander nichtje over zwangerschapshormonen.
Zij vertelde dat ze met haar man sprak over Boris en Sanne en dat de tranen over haar wangen stroomden. Terwijl ze toen nog niet eens wist dat ze zwanger was…
Ik vind het zo lief dat ze dit vertelde en dat ze hun namen nog weet!

Baby boom

Ik kijk met een schuin oog naar het tv-programma Babyboom, met Mirthe aan de borst. Ik zie het Elisabeth ziekenhuis en vertel aan mijn kleine meisje dat zij daar ook geboren is. Dan zie ik de kamer waar babyboomstel Joyce en Oscar zitten. Hier ben ik 4,5 jaar geleden ook bevallen! Van Boris en Sanne…

Het komt even allemaal weer terug. Nog iets meer dan normaal. Want ook al hebben we thuis 2 lieve, gezonde dochters, Boris en Sanne blijven altijd onze eerste kindjes!
De onmacht van toen voel ik weer even. Zoals Oscar zegt: Je gaat er van uit dat je je baby in een maxicosi van deze afdeling mee neemt.
Wij gingen er van uit dat we met 2 levende, krijsende kindjes thuis zouden komen. In plaats daarvan liep ik met een mandje de trap op naar hun kamer…

Helaas hebben ook Joyce en Oscar een kindje verloren, daar praten ze over in die ziekenhuiskamer die zo in mijn geheugen gegrift staat. Hun Phileine, kleine vriendin.
Phileine is begraven bij de gedenkboom in Hoevelaken, een gedenkboom voor kinderen geboren en overleden voor 24 weken zwangerschap:
Het ontwerp is gemaakt van roestvrij staal. Aan de Gedenkboom worden ‘bladeren’ gehangen met de namen van de overleden kinderen. De bladeren bieden ook ruimte voor bijvoorbeeld een gedichtje. Hiermee vervullen de bladeren de functie van een gedenksteen.
Wat mooi!

Boris en Sanne, 4 jaar later…

Al weer 4 jaar geleden dat Boris en Sanne werden geboren, vandaag zouden ze 4 jaar zijn geworden…
Hier moest ik aan denken toen Eva vanmorgen veel te vroeg wakker werd en nog even lekker tegen mij aan kroop.
4 jaar is een belangrijke leeftijd voor een mens. De leeftijd dat je voor het eerst naar school gaat.
Als ze nog leefden, zou Boris of Sanne ook zo vroeg wakker zijn geworden? Zou Sanne ook lekker tegen mij aan zijn gekropen, vol spanning voor haar verjaardag? Hoe zou ze er uit zien en hoe zou het voelen, zo’n 4-jarig meisje dat tegen mij aan kruipt?
Hoe zou Boris er uit zien?

De rest van de dag denk ik niet ‘hoe zou het geweest zijn als…‘. Zoals ik al eerder schreef, zijn Boris en Sanne (meestal) in mijn leven aanwezig als mijn overleden kinderen. Mijn lieve, kleine, veel te vroeg gestorven kindjes.
De rest van de dag brengen wij door als een normale zondag, met een feestelijk tintje.

We eten appeltaart, gaan naar de dierentuin en ’s middags gaan we lekker bij de open haard zitten.
Ik lees de kaarten, de mailtjes, de sms-jes die we vandaag gekregen hebben. Ik beantwoord de telefoontjes. Ik kijk naar de mooie bloemen van oma Janneke. En ik ben blij dat ook andere mensen onze kleintjes niet vergeten!

Boris en Sanne, 3 jaar later…

Op de geboortedag van Boris & Sanne gaan we op kraambezoek. Dat lijkt geen logische keuze, dat lijkt alsof we het voor onszelf heel moeilijk maken. Maar het is geen gewoon kraambezoek…

’s Ochtends regent het pijpenstelen. Ik maak een appeltaart voor Boris & Sanne, een taart voor hun 3e (ver)jaardag. En ik maak kruidnootjes en pepernoten. Vandaag is immers ook de dag dat Sinterklaas na een lange reis Nederland bereikt.

’s Middags breekt de zon gelukkig door. We schakelen de buurman in voor de taart die nog in de over staat en met z’n 3-tjes vertrekken we naar de dierentuin. We gedenken op deze manier onze 2 eerstgeborenen, vieren hun geboortedag. En in de dierentuin gaan we op kraambezoek: Indra beviel in 2007 van een jong, wat helaas vlak na de geboorte overleden is. Vier dagen geleden werd haar dochter Kina geboren, wat kleintje betekent. Wat een schatje!

Deze dag voelt voor mij heel anders van vorig jaar en het jaar er voor. Door het verlies van de zwangerschap 1,5 week geleden zou je verwachten dat het veel zwaarder zou zijn. Het tegendeel is waar: Afgelopen jaren dacht ik van uur tot uur, van minuut tot minuut, wat we die dag deden, wat er die dag gebeurde. Vandaag, 3 jaar na die dag, ben ik er niet zo intens mee bezig. Het is Boris-en-Sanne-dag, een dag om te gedenken, een dag om te vieren!

Dierentuin

Op Allerzielen gingen wij naar de dierentuin.
Wij, een groepje vrouwen die allen 1 of meerdere kindje zijn verloren tijdens de zwangerschap, die tijden zeer intensief met elkaar gemaild hebben, die elkaar zeer dierbaar zijn geworden.
Op deze dag gingen wij met partners en kinderen een dagje naar de dierentuin. Een kleine ontmoetingsdag, zoals ik ook op 1 februari 2009 omschreef, maar niet zo klein meer met 4 mannen en 9 kinderen er bij!
Het was fijn om ze allemaal weer te zien. Al was het voor Eva ook erg vermoeiend…

naamdag Sanne

Vorig jaar had ik een kamergenoot met Tsjechische achtergrond. Hij vierde elk jaar zijn naamdag. Toen heb ik ook onze naamdagen uitgezocht. Meestal komt dat er op neer dat er meerdere naamdagen voor 1 naam zijn, meerdere heiligen met min of meer dezelfde naam. En verschillende landen hebben verschillende naamdagen. Jouw naamdag is de dag die je ouders voor jou gekozen hebben.

Vandaag is de naamdag van de Heilige Susanna van Rome, martelares.
Susanna is de patrones tegen ongelukken, regen, kwaadsprekerij en laster.
In het begin van de vijfde eeuw genoot zij een intense verering. Volgens de legende weigerde zij te trouwen met de zoon van Diocletianus (de toenmalige keizer van Rome) en moest daarom de marteldood sterven. Op de plaats waar zij is overleden, is een kerk met haar naam gebouwd.