Curettage (12w4d)

De dag van de curettage. Vandaag zal het kindje echt worden weg gehaald. Na vandaag ben ik niet meer zwanger. Al vroeg ben ik wakker en neem ik bewust afscheid van deze zwangerschap, van dit kindje.

Om kwart voor 11 ’s ochtends melden we ons bij de afdeling Gynaecologie. Bij de intake krijg ik te horen wat de planning is voor vandaag, daarna krijg een bed op de afdeling. Later zullen er nog 2 vrouwen bij komen op die kamer, vrouwen die ook allebei een curettage nodig hebben…
Erik pakt zijn laptop, gaat weer een beetje aan het werk. Ik pak het tijdschrift Esta, speciaal aangeschaft voor de gelegenheid: Niet te moeilijk, maar ook niet te oppervlakkig. Ik heb op dit moment totaal geen behoefte aan kledingadviezen en interviews met sterren.
Om 12 uur moet ik mijn pre-medicatie innemen en doe ik mijn ‘zeer charmante’ operatieshirt aan.
Nu gaat het echt gebeuren, ik laat een paar tranen, omhels Erik en wacht op de verpleegsters die mij naar de OK zullen brengen. Helaas laten die op zich wachten, via mijn buurvrouw hoor ik dat er vertraging is…
Een uur later is het eindelijk zo ver. Ik word opgehaald en voor de deuren van de OK moet ik afscheid nemen van Erik. Hij blijft gelukkig in de buurt en zal gebeld worden zodra ik weer terug mag naar de afdeling.

Voor de 4e keer worden mijn controles gedaan: bloeddruk, temperatuur, hartslag. Ik krijg een infuus in mijn hand, plakkers op mijn lijf om de hartslag te controleren en maak een praatje met de verpleegster. Zal ze met iedereen hetzelfde praatje maken? Ze is oprecht geïnteresseerd: Hoe voel je je? Woon je in de buurt?
Daarna mag ik de daadwerkelijke Operatie Kamer in. Een OK met Bert en Ernie plaatjes, normaal worden hier keelamandelen geknipt. Een OK met uitzicht, de regen van vandaag heeft zich heel even verscholen en een zonnetje komt te voorschijn. Mijn gynaecoloog staat op me te wachten, zegt dat hij het zo erg voor mij vind, vertelt nogmaals wat hij gaat doen en bespreekt onze afspraken: Het kindje zal onderzocht worden, er wordt bekeken of hij inderdaad anencefalie heeft en of het een jongetje of een meisje is.
Daarna begint de wereld te draaien en voordat ik het weet ben ik weg.

Uit een mooie droom schrik ik wakker. Ik lig in de recovery, de werkelijkheid is een stuk minder mooi dan mijn droom. Ik voel opluchting, geen buikpijn, niet misselijk, en huil dikke tranen. Het is over, het is voorbij, het kindje is nu echt weg.
De vrouw naast mij leeft met mij mee, maar mag mij geen sterkte wensen van de verpleging. Ik word met rust gelaten, mag langzaam bijkomen en mijn eerste, heftige emoties verwerken.

De vrouw kom ik later weer tegen op de afdeling. Zij ligt op dezelfde kamer, heeft ook een curettage ondergaan. Onverwacht zwanger, miskraam maar niet volledig, curettage om de laatste ‘stukken’ te verwijderen. We voeren een heel goed gesprekOver haar leven, over mijn leven, over wat nu echt belangrijk is in het leven. En hoe verdrietig ook: Het verlies van een zwangerschap doet je dat weer extra beseffen.
De verpleging was vergeten Erik te bellen, maar daardoor konden mijn buurvrouw en ik dit gesprek voeren.

Om half 5 lopen Erik en ik het ziekenhuis weer uit. Het is gedaan, het is over…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *