Een week later

Vandaag is het precies een week geleden dat mijn zwangerschap werd afgebroken. Zo voelt het ook: Het verlies van een zwangerschap, niet het verlies van ons kindje.

Ik had nog geen band opgebouwd met dit kindje. Gezien de termijn en onze voorgeschiedenis hield ik er rekening mee dat ook deze zwangerschap verkeerd kon eindigen. Emotioneel is het (daarom?) veel minder zwaar dan ik verwacht had. Tuurlijk is het verdrietig dat ook deze zwangerschap niet tot een levend en gezond kindje leidt, maar het verdriet is niet overheersend.

Mijn internist vroeg mij gister of ik hem kan garanderen dat de klap niet over 3 weken komt, of over 3 maanden. Nee, garanderen kan ik nooit. Maar een goede vriendin zei: “Jij doet niet aan emoties achteraf.”
En ik denk dat ze gelijk heeft. Na de dood van Boris en Sanne voelde ik me verdoofd, wist ik niet wat ik voelde en hoe ik dat moest verwoorden. Nu weet ik heel goed wat ik voel, al is het veel minder zwaar dan ik van te voren verwacht had.

Ook lichamelijk is het veel minder zwaar dan ik van te voren verwacht had. Ik ben nog niet de oude, heb nog niet de energie die ik hiervoor had, maar het is goed genoeg. Goed genoeg om morgen weer aan het werk te gaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *