Twee weken later

Sinds gister ben ik weer aan het werk. Ondanks dat ik vorige week dacht dat het lichamelijk goed genoeg ging, ging het de dag daarna toch niet. Buikpijn, vloeiingen…
Als ik rustig aan doe, gaat het goed. Maar ik kan niet altijd rustig aan doen met een energieke dreumes in de buurt. Eva is extra aanhankelijk (ze voelt de spanning) en wil veel gedragen worden, of op schoot een boekje lezen. Aan de andere kant heeft ze een heel eigen willetje en verdwijnt ze opeens naar het andere eind van de Hema of de speeltuin (en moet ik er snel achteraan).

Nu ben ik dus weer aan het werk. Het gaat goed, al doet aan het eind van de dag alles zeer en ben ik blij dat ik naar huis mag.
De heen- en terugweg in de auto doen mij goed. 2 keer een half uur per dag om na te denken, muziek te luisteren, te voelen waar ik normaal geen tijd voor heb.
Ik realiseerde me dat er nog een reden is dat ik me minder verdrietig voel dan te verwachten is: Soms is het beter duidelijkheid te hebben dan in onzekerheid te leven. Ondanks dat deze zwangerschap veel minder spannend voelde dan toen ik zwanger was van Eva, was het wel een spannende zwangerschap. Slecht nieuws is duidelijkheid, hoe verdrietig ook…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *