1½ jaar later (33 weken en 6 dagen)

Vandaag is het 1½ jaar geleden dat Boris & Sanne veel te vroeg geboren werden.

Vandaag meldde de gynaecoloog, dat wat hem betreft morgen ons Prummeltje geboren wordt.
Wat een verschil…

Al vanaf de 16e week kreeg ik bij elke controle een cervixlengte-meting en een echo. Vandaag voor het eerst hoef ik niet eerst naar de echografiste, kan ik rechtstreeks door naar de gynaecoloog. Geen cervixlengte-meting meer, de baarmoedermond hoort nu korter te worden. Helaas vandaag ook geen echo, geen blik op ons kleintje…

Ik vertel de gynaecoloog dat ik gister aardig geschrokken ben, dat ik wel een half uur lang zeer frequente, pijnlijke harde buiken had. Nog niet zo pijnlijk als een wee, maar toch verontrustend. Ik wil nog niet bevallen! Ik wil dat ons kindje straks volgroeid is, dat het meteen bij mij kan liggen, dat het bij mij kan drinken, dat het meteen met ons mee naar huis mag, dat het niet in een couveuse of een ‘boxje’ moet.
Aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat het nog 6 weken of langer duurt voordat de bevalling begint…
Mijn gynaecoloog meldt dat wat hem betreft het kind morgen geboren wordt, dat het nu net zoveel kans heeft als een volgroeide baby.

Erik riep gister tijdens mijn krampen: “Maar je kan nog niet bevallen, de gordijntjes zijn er nog niet!
Gelukkig werd alles weer rustiger toen ik eenmaal een ‘eenvoudige doch voedzame maaltijd’ had gegeten.

Dus: Hoog tijd voor wat meer rust, hoog tijd voor zwangerschapsverlof! Morgen is mijn laatste dagje werken, morgen begint mijn zwangerschapsverlof. Ik heb nog niet veel gepland tijdens mijn verlof. Ga de lamp van de kinderkamer maken, ga misschien een boxkleed maken, ga een zwangerschapsboek maken en de laatste inkopen doen. Ik wil een aantal goede boeken lezen en een aantal goede films zien. Daarnaast zullen er regelmatig vrienden langs komen.
Het klinkt toch wel heel erg veel bij elkaar. Maar het geluk is, dat het allemaal niet moet, het kan als ik daar zin en puf voor heb!