Dubbele gevoelens (34 weken en 1 dag)

Vandaag is de eerste dag van mijn zwangerschapsverlof. Vanaf vandaag kan ik me volledig gaan voorbereiden op de komst van ons kleintje, op de bevalling en de tijd daarna.
Ik zie er een beetje tegen op, ben bang voor dubbele gevoelens. Voor de bevalling zelf ben ik niet bang. Immers de vorige keer is ook alles goed gegaan en op zich verschilt een vroegtijdige bevalling niet veel van een ‘normale bevalling’. De weeën zijn net zo pijnlijk, het persen gaat iets makkelijker omdat het kindje kleiner is, alleen de placenta wordt meestal niet spontaan geboren en moet operatief verwijderd worden.
Ik zie niet op tegen de ‘lichamelijke ongemakken’ tijdens de bevalling. Waar ik wel bang voor ben zijn alle tegenstrijdige gevoelens: de oerkracht, de grote moederliefde, het geluk om de geboorte van dit kindje, maar ook de angst om nog een kindje te verliezen, het verdriet om Boris & Sanne…

Niet alleen tijdens de bevalling, ook tijdens de kraamtijd zullen we regelmatig herinnerd worden aan die kraamperiode nu 1,5 jaar geleden.
Ik bereid me er op voor dat al deze gevoelens aanwezig kunnen zijn.
Ik bereid met er op voor zodat al deze gevoelens aanwezig mogen zijn.