Extra controle ziekenhuis (34 weken en 3 dagen)

Vannacht werd ik wakker met een natte plek in mijn bed. Aangezien mijn buik niet zeer deed, ben ik nog maar een paar uur gaan slapen. Toen ik rond 9 uur weer wakker werd, had ik nog meer vocht verloren en had ik pijnlijke, onregelmatige harde buiken. Toen Erik zijn ogen open deed, vertelde ik hem dat we waarschijnlijk even langs het ziekenhuis moesten. Na een bezoek aan de wc was het vocht en de pijn verdwenen en zijn we eerst maar eens rustig gaan ontbijten.
Voor de zekerheid toch maar even het ziekenhuis gebeld, waar we meteen langs moesten komen om te controleren of het vocht vruchtwater is. We werden geleid naar hetzelfde kamertje als waar Boris* & Sanne* zijn geboren, het kamertje waar ik nu 1,5 jaar geleden een aantal dagen heb gelegen. Ik herkende de kamer aan de verbleekte poster met de gerbela’s… Anders dan ik verwacht had, vond ik het voornamelijk fijn om weer in dat kamertje te zijn, om weer de rust en het lange wachten mee te maken die we toen hebben beleefd, de liefde voor onze kinderen.
Er werd een CTG-scan van een uur gemaakt, waarop eigenlijk alleen maar duidelijk werd dat we een heel bewegelijk kind hebben (tja, dat had ik ze zelf ook kunnen vertellen). Vervolgens werden we naar de behandelkamer gebracht waar een echo en een inwendig onderzoek plaats vonden. Daar greep het me wel even aan, dat was de plek waar we 1,5 jaar geleden te horen kregen dat ons eerste kindje op zeer korte termijn geboren zou worden, en dat er voor de 2e ook niet meer gedaan kon worden…

De behandelend verloskundige had duidelijk mijn dossier niet gelezen, wat het allemaal nog iets moeilijker maakte.

Op de echo bleek dat er nog meer dan voldoende vruchtwater aanwezig was, en bij verder onderzoek bleek dat de baarmoedermond nog mooi dicht zat. Het vocht kon dus geen vruchtwater zijn. Na het goede nieuws, maar een onbevredigende begeleiding van de verloskundige, mochten we weer naar huis. Onbevredigend, immers de vorige keer is de bevalling ook begonnen met veel vochtverlies, een waterval die ook geen vruchtwater bleek te zijn…
Gelukkig zijn we nu een stuk verder, heeft Prummel nagenoeg even veel levenskansen als een voldragen baby, kan hij/zij alleen nog niet meteen mee naar huis.
Maar zodra ik weer wat vreemds voel, zal ik meteen weer aan de telefoon hangen!