Verveling… (35 weken)

Ik moet nog erg wennen aan mijn nieuwe ritme. Ik doe snel te veel, waarna mijn lichaam mij weer terugwerpt op de bank met een pijnlijke buik, een zere rug, opgezette voeten, een steek onder mijn linker borst, vermoeidheid…
Ondanks de stapel tijdschriften, de stapel boeken, de afstandsbediening en de telefoon bij de hand en een leuke film die op mij ligt te wachten, verveel ik me snel, is er veel onrust in mijn hoofd.

In de grote stapel tijdschriften die ik zondag van mijn schoonzusje heb gekregen, staat regelmatig een verhaal van een vrouw die een ernstige ziekte heeft overwonnen.
Hun strijd lijkt op mijn strijd, de strijd om door te leven, de strijd om te genieten en plezier te hebben, de strijd om alles wat er gebeurd is (en nog steeds gebeurd) een plaatsje te geven, de strijd om om te gaan met alle gevoelens, gevoelens waarvan je van te voren nooit verwacht had dat die er ook bij zouden horen, het accepteren dat je nooit meer de oude zal worden, het ontdekken van je nieuwe persoonlijkheid.
Maar in 1 ding verschilt hun strijd met die van mij: Na een tijd hebben ze hun ziekte overwonnen, is de strijd gestreden, het verdriet verwerkt. Boris* & Sanne* zullen voor altijd bij mij horen, nooit zal ik dit af kunnen sluiten, nooit zal ik dit volledig kunnen verwerken. Regelmatig zullen er weer (onverwachte) situaties ontstaan waardoor ik weer teruggeworpen word ik mijn verdriet, in mijn boosheid, in mijn angst.

Ik breng mijn dagen zo veel mogelijk in rust door: Opstaan, ontbijten met een krantje er bij; me even terugtrekken op de bank met een tijdschrift, puzzeltje of het fantastische programma ‘de kraamafdeling’; boodschap/klusje/internetten; lunch; boodschap/klusje/internetten; languit op de bank met mijn voeten om hoog kijken naar de verbouwing van de overburen en tot slot probeer ik nog een maaltijd in elkaar te draaien.
Ik probeer zo veel mogelijk rust in te bouwen, zodat ik inderdaad ’s avonds nog puf over heb om die maaltijd te maken, om de nieuwe zaak met Erik door te spreken, om nog iemand op te bellen. Maar meestal lukt dat niet…