De geboorte

Verdriet, ongeloof en onmacht (21 weken)

Geheel onverwacht moesten onze kindjes op dinsdag 14 november 2006 geboren worden. Volledig gezond, zulke mooie en volmaakte kindjes, maar na een zwangerschap van 21 weken veel te klein om buiten de baarmoeder verder te leven…

Al het hele weekend had ik last van mijn rug. Wist vaak niet meer hoe ik moest gaan zitten, maar na een rondje lopen of een aantal oefeningen ging het wel weer. Ook de pijn in mijn onderbuik maakte ik me niet druk om. De kindjes zaten immers veel hoger, dat voelde nog goed en ik voelde ze regelmatig draaien en schoppen.
De nacht van maandag op dinsdag had ik veel pijn in mijn onderrug. Ik wist niet meer hoe ik moest zitten, staan of liggen om de pijn dragelijk te maken. Op m’n ene zij, op m’n andere zij, op m’n rug, kussentje eronder voor de steun… De hele nacht heb ik liggen draaien maar heb uiteindelijk toch nog een paar uur geslapen.
’s Ochtends wilde ik gewoon naar m’n werk gaan. Maar toen ik kromgebogen van de pijn bij de deur stond, zei Erik dat ik eerst maar langs het ziekenhuis moest gaan.
Ondertussen hadden we nog steeds niet door dat er iets ernstigs aan de hand kon zijn, dus Erik vertrok gewoon voor 3 dagen naar een project in Zuid Limburg en ik heb netjes tot half 9 gewacht met het bellen van de afsprakenlijn van het ziekenhuis.

Ik werd geholpen door een arts-assistent, kreeg een echo waarop we zagen dat alles nog goed ging. De baby’s spartelden vrolijk rond in hun vruchtwater en waren erg actief. Maar omdat ik last had van afscheiding toch ook maar een inwendig onderzoek. Toen was er opeens wel reden tot ongerustheid: Er kwam een golf vocht naar buiten en het bleek dat ik ontsluiting had.
Maar als ik ontsluiting had, had ik ook weeën gehad moeten hebben. Zo had ik die pijn nooit herkend, heb me niet gerealiseerd dat het in golven kwam…..
Ik werd meteen opgenomen en moest voorlopig strikte bedrust houden om 1 of beide kindjes te kunnen redden. Bij 27 weken kunnen de kindjes levensvatbaar zijn en bij het UMC worden zelfs kindjes van 24 weken behandeld!

Ondertussen was Erik net in Kerkrade aangekomen. Hij is meteen weer omgedraaid en zijn collega heeft hem helemaal teruggebracht naar Amersfoort!
Ik heb vriendin Alinda gebeld die meteen gekomen is om mij te steunen totdat Erik er was.

Erik kwam om een uur of 1 binnen en niet veel later werd ik weer naar de behandelkamer gebracht. De gynaecoloog maakte een echo, keek weer naar eventueel vruchtwater en ontsluiting en nam een kweekje. Daarna vertelde hij dat de bevalling in volle hevigheid was begonnen, het hoofdje was ingedaald en ik had volledige ontsluiting. Het kindje moest geboren worden en helaas kon er voor de 2e ook niets meer gedaan worden….

Het is niet duidelijk wat de weeën heeft opgewekt. Er is geen infectie, schadelijke bacterie of virus gevonden. En ook met de kindjes ging alles goed. Waarschijnlijk was de tweelingzwangerschap te zwaar voor mij, is mijn baarmoeder te snel uitgerekt waardoor er contracties (weeën) zijn ontstaan. Waarschijnlijk heeft mijn toen nog niet ontdekte coeliakie een rol gespeeld (en andersom hebben de hormonen en de traumatische ervaring van de geboorte de coeliakie getriggerd). Tenslotte kan de bacterie GSB (groep B Streptotok) een rol gespeeld hebben.
Dit is een huidbacterie die bij ca. 30% van de bevolking voor komt en meestal geen kwaad doet. Mijn gyneacoloog legde het zo uit: De meeste mensen zijn niet slecht, of tenminste niet echt slecht. Eenmaal in de zoveel miljoen zit er een Adolf Hitler of een Sadam Housein tussen. Zo werkt dat ook bij deze bacterie. Hij kan de vroeggeboorte veroozaakt hebben, hij kan schadelijk zijn voor een pasgeboren kind, maar het is niet waarschijnlijk.
En misschien waren en nog andere, nog onondekte oorzaken…
Maar wat de oorzaak ook is, in deze fase van de zwangerschap hadden ze niets kunnen tegenhouden. Weeënremmers worden op deze termijn niet gegeven. Het is nooit aangetoond dat ze zo vroeg in de zwangerschap al werken. Daarnaast hebben weeënremmers bijwerkingen als hartkloppingen en bonzen, trillingen in handen en voeten, transpireren en een opgejaagd gevoel, hoofdpijn en duizeligheid, misselijkheid en braken. Tevens kunnen deze middelen de suikerstofwisseling verstoren. Het kan ernstige ongewenste effecten hebben op moeder en kind. Daarom mag het maar kort gegeven worden.

De eerste persweeën deden erg zeer, ik wilde helemaal niet bevallen, die kindjes moesten bij mij blijven! Kennelijk heb ik me er toch aan over gegeven, want toen het hoofdje er bijna was, braken de vliezen. En even later lag er een prachtig mannetje op mijn buik: Om 16:34 is onze zoon geboren!
We konden zijn hartje zien kloppen, hij had een beetje grijpreflex in zijn handjes en gaf kracht als je tegen zijn voetjes duwde. Na iets meer dan een uur is Boris overleden en begon de volgende bevalling.

De tweede bevalling ging makkelijker. Ook hier moesten eerst de vliezen breken voordat onze dochter in een stuipligging ter wereld kwam. Twee keer flink persen…
Bij Sanne zagen we minder goed het borstje op-en-neer gaan, ze had minder reflexen, maar ze leefde toch duidelijk! Ze maakte geluidjes en probeerde zo af en toe te ademen.

Vrij snel na deze geboorte moest de placenta komen. Ze hebben er alles aan gedaan om deze los te krijgen, maar dat lukte niet. Ik had al meer dan een liter bloed verloren, bleef bloed verliezen en moest dus geopereerd worden. Maar ik wilde niet weg zolang Sanne nog leefde! Gelukkig was de OK nog niet gereed en heb ik haar tot haar dood bij me heb kunnen houden. We hebben de kindjes in een mandje gelegd, en ik ben naar de OK gereden.
Volgens Erik was ik ondertussen zo bleek, dat ik geen sproeten meer had….

Om een uur of 10 werd ik weer wakker uit de narcose. Samen met de verpleegster hebben we de kindjes gewogen en opgemeten. Daarna werd er een bed neergezet voor Erik en zijn we na een lange, verdrietige, maar zeer bijzondere dag gaan slapen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *