crematie

Ik heb nog 2 dagen in het ziekenhuis gelegen en al die tijd mochten we Boris & Sanne op de kamer houden. Ook toen wij naar huis gingen, hebben we het mandje met de kindjes erin meegenomen. Het was zo moeilijk om thuis te komen, om onze kindjes naar binnen te brengen en naar hun kamer te brengen…
Het had niet zo moeten zijn, in plaats dat ik met een mandje met 2 kleine, maar volmaakte kindjes de trap op liep, hadden we allebei een kindje moeten vast houden. Kleine, bewegende, huilende hummeltjes, die ons uit onze slaap zouden houden…..

Pas een week na de bevalling was de crematie. Tot die tijd hebben we Sanne & Boris thuis gehad. Fijn dat we naar ze toe konden als we daar behoefte aan hadden, uren heb ik op dat kamertje gezeten om ze te bewonderen, het was ’s ochtends het eerste wat ik deed en het laatste wat ik deed voordat ik weer naar bed ging…. Ook een aantal vrienden en familie is langs geweest om ze (weer) te bewonderen!

De dag van de crematie zijn we met de directe familie bijeen gekomen, (groot)ouders, broer, zus en aanhang, 11 mensen in totaal. Eerst hebben we een kopje soep gegeten bij ons thuis. Daarna zijn Erik en ik naar boven gegaan om voor de laatste keer onze kindjes te bewonderen en het mandje (een mandje van de begrafenisondernemer) te sluiten. In colonne zijn we naar het crematorium gereden, Erik en ik bij mijn ouders op de achterbank met het mandje tussen ons in. Het was zo’n mooie dag, echt een herfstdag ook al was het al 21 november! Mooi gekleurde bomen en een lekker zonnetje.

Bij het crematorium stond de begrafenisondernemer al op ons te wachten. Hij bracht ons naar de familiekamer, een intieme kamer waar we afscheid van onze kindjes konden nemen. Toen we binnenkwamen draaide de muziek die wij hadden uitgezocht. Dit was meteen het nummer dat mij het meeste aangrijpt, over een man die altijd erg blij wordt als zijn dochter de kamer binnenkomt, butterfly-girl van Harry Francis. Eigenlijk een heel vrolijk nummer, maar de tranen liepen over mijn wangen…
Na het 3e nummer was er gelegenheid tot spreken. Erik’s moeder, mijn vader en ik hebben allemaal voorgedragen wat deze kindjes voor ons betekenden en hoe verdrietig we zijn dat ze zo vroeg al zijn gestorven….
Vervolgens werd er nog een nummer van de film Amelie gedraaid, waarna de familie de kamer heeft verlaten en Erik en ik voor de laatste keer afscheid hebben genomen….

Na afloop van de plechtigheid zijn we met z’n allen naar een cafeetje gereden voor een hapje en een drankje. En eigenlijk was het best gezellig, de vaders hadden grote verhalen over hun diensttijd, de moeders praatten over de vakanties en we hebben genoten van het mooie uitzicht over de hei…
Maar was dat het afscheid? Nee, nog elke dag ben ik afscheid aan het nemen, nog elke dag bedenk ik hoe het geweest zou zijn als ze nog wel geleefd hadden, hoe ze er nu uit zouden zien, wat ze leuk zouden vinden of juist verschrikkelijk. Zou Sanne er uit zien als het meisje dat nu langs fietst? Zou Boris net zo’n wildebras zijn als ons buurjongentje?
Ik had ze zo graag gewoon in mijn armen gehad, voor ze willen zorgen, ze zien opgroeien. Nog elke dag mis ik Boris & Sanne verschrikkelijk…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *